Posts tonen met het label Darling Niki. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Darling Niki. Alle posts tonen
donderdag 8 april 2010
One Art.
The art of losing isn’t hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.
Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn’t hard to master.
Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.
I lost my mother’s watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn’t hard to master.
I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn’t a disaster.
—Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan’t have lied. It’s evident
the art of losing’s not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.
-Elisabeth Bishop
dinsdag 30 maart 2010
Don't you ever, don't you ever stop being dandy
Iedereen kent wel dat soort momenten, waarop je in je kamer gebarricadeerd bent, verstopt achter de kast terwijl voor de deur een Opus Dei-priester Spaans praat met de kersverse echtgenoot van je anorectische nicht. Maar dat was gisteren. Vandaag ben ik veel te vroeg moeten opstaan, heb ik Lu-koekjes gevroten als een vark en praktizeer ik de procrastinatie van mijn Himalaya-bergen werk met stugge doorzetting.
En dan nu, bij wijze van boodschap van algemeen nut, al de plaatsen waar jullie deze week heen moeten strompelen op jullie kleine bokkenpootjes... That is, als jullie into feest, mijn gezelschap, en heul-heul-veul al'cool zijn. En zijn we dat niet allemaal een beetje?
Morgen, aka woensdag éénendertig maart tweeduizendentien, ga ik in het STUK in Leuven naar nieuwZwart trio + The Rott Childs. NieuwZwart trio, dat zijn mijn oude-maar heel stil in het geniep nog niet vergeten- jeugdliefde Mauro Pawlowski, en twee vrienden- ahja, trio- snap je? En The Rott Childs is één van de feniksen die herrezen is uit de smeulende assen van El Guapo Stuntteam. Ze zijn, met andere woorden, het broertje (het kleine, vuile enfant terrible met kapotgevallen knieën) van The Vermin Twins en The Sore Losers. Maar als je daar een thesis over wil schrijven, stel ik gewoon voor dat je mijn verslag ervan in Vice afwacht. Want dat doe ik dus tegenwoordig ook, schrijven voor Vice Magazine en gratis champagne drinken en heroïne in een pijpje.
Donderdag, aka donderdag één april tweeduizendentien, geeft Tommy Hilfiger (waarvan ik altijd dacht dat hij een heaumeaux genre Ricky Martin was, maar de brave man is getrouwd en heeft kinders met alles erop en eraan) een partijtje in K-NAL in Bxl. De mooie jongens van Das Pop gaan er zijn, en de mooie jongens van French Horn Rebellion en Motor en nog vele, vele andere mooie jongens. En meisjes- mooie meisjes gaan er ook zijn.
Vrijdag, aka vrijdag twee april tweeduizendentien, ga ik batsen met Der Schmetterling. De hele dag, avond, en nacht. En dan zal Tristan Eugene Anders ons horen, aan de andere kant van de muur. Maar hij vindt dat niet erg, en wij ook niet.
Zaterdag, aka zaterdag drie april tweeduizendentien, geeft Jules X zijn feestje Dominion in de Zoo, alwaar ik de voornoemde Der Schmetterling zal groupiën. Dit vooral door andere groupiënde wijven op venijnige wijze in hun vitale organen te trappen met deze schoenen die behalve keischoon ook moordend zijn voor enkels en aanverwante huidplooien. Voorts zal ik ook genieten van de oude school liedjes die er gespeeld zullen worden, en die ik allen- één voor één- in mijn hart draag.
Zondag, aka Paasdag, is het Pasen, wat naar aloude traditie betekent dat ik mij schaamteloos te buiten zal gaan aan cacao-producten. Waarom? Omdat ik een vrouw ben, met hormonen en tieten en alles. Alles. 's Avonds zal ik mij met de prachtige, glitterende, heerlijke, schitterende, lieve mensen van we go hardcore with glitter on the floor naar Antwerpen begeven, waar ik hardkoor glitter op de vloer van kakbek zal strooien. Omdat dat leuk is, ahja.
En dan, daarna, vervolgens, zal het vakantie zijn. Twee weken lang, die ongetwijfeld een aaneenrijging van heerlijke, ontroerende, spannende momenten zullen zijn. En waarin ik veel pasta zal eten, aangezien Schmettie alleen maar pasta kookt, soms met iets erbij en soms ook croque-monsieur. Maar dat is goed. Alles is goed. Op de één of andere manier.
dinsdag 23 maart 2010
Money. Succes. Fame. Glamour.
Wat is dat toch met deze wereld, waarin iedereen maar leeft en slaapt en eet en neukt en drinkt alsof dat allemaal niks kost. Waarin iedereen maar verliefd wordt en verhuist en zijn haar laat knippen en doodgaat. (“Iedereen gaat dood”, huilde Anna de Nazi-Fries voor ze alweer een gulp whisky met gal uitkotste. Natuurlijk, metafysisch gezien maakte ze indruk, maar god- wat een teringwijf. En maar kotsen, heelder avond.) Ik weet dat niet wat dat is met de wereld, en voorwaar zeg ik u- ik moet dat niet weten.
Alles wat ik weet (en dat is verbazend, bedroevend, verontrustend weinig) is dit: dat ik hier op een trein zit, vol ‘Ollanders, Antwerpenaren en mensen die naar Antwerpen willen. Dat ik hier niet wil zijn. Dat de lelijke wijven in deze wereld dik gezaaid zijn, in de letterlijke en overdrachtelijke zin van deze uitdrukking. Dat één van die wijven, één van de lelijkste en dikst gezaaide, zich hetzelfde kapsel heeft laten aanmeten als nederige ondergetekende. Dat nederige ondergetekende daarvan de humor niet inziet. En dat nederige ondergetekende zint op wraak. (As hell hath no fury like a woman scorned, mijn hand in zijn broek, mijn tong in zijn oor en hete kussen in zijn nek- all she had but couldn’t keep.) Dat ik de uren aftel tot deze dag voorbij is, en de volgende ook, en misschien ook maar ineens die erna. Dat ik vakantie nodig heb, palmbomen, een nieuwe bikini en dat ik nog nooit een cocktail heb gedronken in een uitgeholde ananas, met een paraplu’tje en twee rietjes. En een bad, dat ik zin heb ik een warm, geurig bad met schuim en kaarsjes en rozenblaadjes en ezelinnenmelk- achja. Verder: dat ik morgen in plaats van naar een vernissage in het modemuseum naar een werkcollege arbeidsrecht moet. Dat ik vrijdag toch naar een andere vernissage ga, in een ander modemuseum, en naar Tex Taiwan en naar Blast Your Ghetto. En dat ik dan het hele weekend ga slapen, en in bad gaan, en cocktails drinken in een uitgeholde ananas. Dat, plus het feit dat twee en twee vier is en dat een appel altijd naar beneden valt, is het enige dat ik weet. En dat is, zolang er nog Jack Daniels is, ruimschoots voldoende
zondag 14 maart 2010
you throw parties, i throw knives
Zondagen, wat haat ik die rottende vieze smerige stinkende zondagen! Met ongewassen haren en geen zin om te douchen, vieze vuile croque monsieurs waar ik bij nader inzien heulegans NIKS zin in had en veel te veel te veel koffie mét en zonder melkschuim. Carnavalsliederen klinken door de Hasseltse straten, die zak chips moet nog leeg en facial book vult zich met zaterdagavondfoto's van schpijte wijven met vreemde pakken en dingen op hun hoofd die ik liever geen kapsel noem. Oma's proberen te bellen (call ignored), op mijn kot is ingebroken en er is geen cola light. Oh, en de winkel sluit over 33 minuten dus moet ik mijn rottende lichaam uit bed hijsen. Ik moet mijn blonde uitgroei pekzwart als de hel verven, mijn laptop is gestolen en het appelsiensap is op. Morgen weer de trein nemen en werkstukken maken met lelijke wijven en alleen slapen in mijn kamer waar vieze vuile ongewassen inbrokers ingebraakt hebben met diefstal. En naar de bibliotheek gaan. En dan zal ik mijn Ikea-dood-geslenterde voeten in mijn knellende rode pumps moeten proppen en mijn wasgoed sorteren en stofzuigen en met fluostiften in mijn boeken krassen. Er is geen nieuwe Gossip Girl, mijn verzameling zeldzame Nirvana-demo's is ook meegestolen en hier is geen platenspeler voor Captain Beefheart. Ik ben een winkelbonnetje met tien euro belwaarde kwijtgespeeld en toen ik om een voorschrift voor de pil ging wou de dokter een standaard chlamydia test doen waarop ik heb gelogen over mijn aantal bedpartners. Mijn tandpasta is op, en de koffie, en de sigaretten, en al mijn handdoeken zijn in de was. Ik moet nog een werkcollege voorbereiden, Charles Fried lezen en cursussen gaan kopen hoewel ik armer ben dan de gemiddelde cacao-boer in Burkina Faso. En ik mis Lola Bordello, die de lust van mijn leven en het licht van mijn ogen is, S. die ik liefheb alsof hij heteroseksueel was, en mijn eigen heerlijke verloofde Schmettie die op dit moment in een kleine gedeukte Honda Civic over de rottende expreswegen van Noord-Limburg scheurt met dat prachtige halfkale blonde koppie van 'm.
En ik kan u, welgeachte dames en hooggeboren heren, wel even vertellen dat ik er ALLEMAAL goed klaar mee ben. Fuckyou whale and the dolphin!
dinsdag 9 maart 2010
Wolfgang is een zondaar
Lieve kinderen, we hadden het al lang beloofd, en soms, heel soms, houden wij ons aan onze beloften. Wij hebben voor jullie een verse nieuwe mooie blogger, recht uit de verpakking en hij ruikt zelfs nog een beetje nieuw! Liefjes, schatjes, poesjes van ons, wij geven jullie: WOLFGANG!
Wolfgang is de achtste zonde. Hij houdt van magische pony's, regenbogen, mode, pudding, regenbuien, spelletjes, zoenen, ijsjes, zijn haar, make-up, glitter, verkleedpartijtjes en theekransjes op het plafond. Hij heeft een eigen paperdoll om aan te kleden en tickets voor Lady Gaga. Bovendien kan hij ook nog eens hele mooie tekeningen maken, en wat nog leuker is: hij gaat die hele mooie tekeningen voor ons maken. Gewoon, omdat hij ons lief vindt. En wij hem.
Eerst geven wij jullie een Bambi Kill en nu ook nog eens een Wolfgang. Ik bedoel maar, hoe cool zijn wij, right?!
Liefde, roze champagne en opspeldbare vlinders
♥
maandag 8 maart 2010
Make it yours
Bambi Kill, Bambi Kill, wat zal ik zeggen over Bambi Kill? Niet zo heel veel, aangezien er nog steeds bedroevend weinig stemgeluid uit mijn kapotgefeeste halsje komt. Maar het was heerlijk, prachtiger dan heerlijk nog, en geweldig. Bambi stierf negen doden en kreeg nog een trap na.
Robophil liet nog maar eens zien hoe verrückt die Duitsers eigenlijk zijn en Fanklub Dj's roken heerlijk naar vanille en danceydancey plaatjes. Jules X deed wat-ie nu eenmaal het allerbest doet, en dat is de allerlekkerste platen van de afgelopen 2010 jaar spelen, en Der Schmetterling schmetterde en spetterde weer dat het een lust voor ogen, oren en andere ledematen was. Het is natuurlijk een godstergend cliché, maar het is ook nog eens echt en ongelogen waar: ze hebben het beste van zichzelf gegeven. Helemaal voor ons, met een strikje errond.
Het was pas tegen zevenen en de Leuvense binnenstad kwam alweer tot leven toen we de laatste feestende vierders buiten gedweild kregen. Pas een paar uur later kwamen Schmettie en ik thuis in ons bordeel, waar ik een bouffe-kick kreeg met Haribo en eerst nog mijn seminarie Strafprocesrecht van voetnoten voorzag, alvorens in een diepe coma weg te glijden.
Een diepe coma die anders verdomd snel over was, toen we met The Hickey Underworld als soundtrack en Mars Planets als fuel naar Aachen bolden om aldaar met de lokale bevolking, en Feads, en L-Vis 1990, en Bobmo en onze allerdierbaarste Robophil de derde verjaardag van [elek'tro:nik mju:zik] te gaan vieren.
Ik zou jullie met de allerbeste wil van de wereld niets intelligents kunnen vertellen over onze Blitzkrieg op de dansvloer van de Apollo, maar er was veel drank, voor geen geld, en veel homo's die geen homo's waren, en lekkere wijven die vriendelijk waren tegen mij en ik tegen hen. En zo kwam het dat ik zaterdagmorgen door de besneeuwde Aachense straten zwalpte op 14cm-stilleto's, roepend en tierend van 'Ein Volk, Ein Reich!' en Karlo overhaalde om 'Ode an die Freude' te kwelen, wat hij overigens voortreffelijk deed.
Wat een serie van fortuinlijke voorvallen! En nu mijn afwas eindelijk gedaan is, de stapel Bambi Kill-flyers eindelijk niet meer de helft van mijn kamertje beslaat en alles terug in zijn goeie ouwe plooi valt, begint de goesting me weer te bekruipen. De goesting om alweer een hardhardhard feestje te vieren, met veel drank, luide muziek en allerlei mysterieuze blauwe plekken die de volgende dag opduiken, zonder dat je je de respectievelijke val- en vechtpartijen nog voor de geest kan halen. Daarom, en niet alleen daarom trekken we vrijdag maar weer eens naar het Brusselse K-NAL, waar Kap Bambino ten dans speelt op Fight Klub. Na de vorige editie, met Steve Aoki, heb ik besloten mijn pointes uit mijn ballettas te halen om mijn arme kleine voetjes te beschermen tegen de pogo-ende massa. Of het werkt, zullen jullie zaterdag horen. Als ik dan nog leef. Maar stay young and die pretty, ofzo, is nu eenmaal altijd mijn motto geweest.
Robophil liet nog maar eens zien hoe verrückt die Duitsers eigenlijk zijn en Fanklub Dj's roken heerlijk naar vanille en danceydancey plaatjes. Jules X deed wat-ie nu eenmaal het allerbest doet, en dat is de allerlekkerste platen van de afgelopen 2010 jaar spelen, en Der Schmetterling schmetterde en spetterde weer dat het een lust voor ogen, oren en andere ledematen was. Het is natuurlijk een godstergend cliché, maar het is ook nog eens echt en ongelogen waar: ze hebben het beste van zichzelf gegeven. Helemaal voor ons, met een strikje errond.
Het was pas tegen zevenen en de Leuvense binnenstad kwam alweer tot leven toen we de laatste feestende vierders buiten gedweild kregen. Pas een paar uur later kwamen Schmettie en ik thuis in ons bordeel, waar ik een bouffe-kick kreeg met Haribo en eerst nog mijn seminarie Strafprocesrecht van voetnoten voorzag, alvorens in een diepe coma weg te glijden.
Een diepe coma die anders verdomd snel over was, toen we met The Hickey Underworld als soundtrack en Mars Planets als fuel naar Aachen bolden om aldaar met de lokale bevolking, en Feads, en L-Vis 1990, en Bobmo en onze allerdierbaarste Robophil de derde verjaardag van [elek'tro:nik mju:zik] te gaan vieren.
Ik zou jullie met de allerbeste wil van de wereld niets intelligents kunnen vertellen over onze Blitzkrieg op de dansvloer van de Apollo, maar er was veel drank, voor geen geld, en veel homo's die geen homo's waren, en lekkere wijven die vriendelijk waren tegen mij en ik tegen hen. En zo kwam het dat ik zaterdagmorgen door de besneeuwde Aachense straten zwalpte op 14cm-stilleto's, roepend en tierend van 'Ein Volk, Ein Reich!' en Karlo overhaalde om 'Ode an die Freude' te kwelen, wat hij overigens voortreffelijk deed.
Wat een serie van fortuinlijke voorvallen! En nu mijn afwas eindelijk gedaan is, de stapel Bambi Kill-flyers eindelijk niet meer de helft van mijn kamertje beslaat en alles terug in zijn goeie ouwe plooi valt, begint de goesting me weer te bekruipen. De goesting om alweer een hardhardhard feestje te vieren, met veel drank, luide muziek en allerlei mysterieuze blauwe plekken die de volgende dag opduiken, zonder dat je je de respectievelijke val- en vechtpartijen nog voor de geest kan halen. Daarom, en niet alleen daarom trekken we vrijdag maar weer eens naar het Brusselse K-NAL, waar Kap Bambino ten dans speelt op Fight Klub. Na de vorige editie, met Steve Aoki, heb ik besloten mijn pointes uit mijn ballettas te halen om mijn arme kleine voetjes te beschermen tegen de pogo-ende massa. Of het werkt, zullen jullie zaterdag horen. Als ik dan nog leef. Maar stay young and die pretty, ofzo, is nu eenmaal altijd mijn motto geweest.
maandag 8 februari 2010
BAMBI KILL
Deze is voor Michael Jackson, light shining at us from a dead star. Voor alle dirty dogs out there, die niet geloven dat punk dood is. Voor de nacht, en alles wat leeft terwijl de brave burgers in pyjama's slapen. Voor Jack Daniel. Voor de hungover dagen met pizza en family guy. Voor het licht en het geluid en de beat die je lichaam beheerst als het kloppen van je hart. Voor Prince, en voor 1999. Voor whiskey, blood and lipstickstains. Voor de nalatenschap van Ziggy and the Spiders. Maar vooral, voor jullie. Voor onze mooie, jonge, prachtige, lieve lezers. Deze is voor jullie.
Op 4 maart hitsen we de honden op, zadelen we de paarden en laden we onze Winchesters. BAMBI KILL geeft jullie vijf prachtige dj's ten prooi, een vernieuwde Rumba als jachtgebied en een voorraad munitie van pompende beats. Hunting season is open!
Fanklub Dj's zijn de mooie jongens die jullie kennen van de nu al legendarische Fanklub en Blast Your Ghetto feesten. Na Soulwaxmas, Parijs, Berlijn, Barcelona, Glassgow en andere onheilsplaatsen, trashen ze nu de pas verbouwde Rumba (arme Gie!) met hun snelle, eclectische mixen en hun op muziek gezette cool. Een lust voor oog, oor en andere ledematen!
Robophil is een jonge, nerdy-looking dj uit Deutschland. Alleen al daarom willen we hem aan het hart drukken, maar Phil is ook nog eens superdupergetalenteerde dj en de organisator van de coolste feestjes van het Derde Rijk, de [elek' tro:nik mju:zik] parties in Aachen. Zhè Germans are coming...
Onze derde deerslayer is niemand minder dan Jules X, de man van de Vice-feestjes en Last Night A Dj Saved My Life op Stubru. Cooler dan de Cosa Nostra mixt hij electro, funk, old skool house, wave, hip hop, rave, fidget house, rock, 80's, electrofunk, italo, disco, en um... nog wel wat genres. Als je het vriendelijk vraagt draait hij Prince, maar Joan Jett speelt hij alleen voor mij. So long, motherfuckers!
Natuurlijk mag ook onze eigenste lieve blogbitch Der Schmetterling niet ontbreken. Hij heeft zijn strepen al verdiend met het organiseren van de Infected Music Parties en het spelen naast Grote Meneren als The Proxy, Les Petits Pilous, Strip Steve en Vele Anderen. Ik ben misschien wat bevooroordeeld, omdat ik zijn 12inch gezien heb (platen. 12inch platen, viezeriken!) maar weinig dj's mixen zo vlotjes de meest bangende platen door elkaar tot een spetterend feestje. Nieuwe electro en ouwe grunge, klassieke techno en verse dubstep, met een vleugje David Bowie... Just whoop whoop!
Dus, donderdag, 4 maart, Rumba Leuven, vanaf een uur of tien 's avonds!
Trek je leukste pak aan en neem je liefste vrienden mee voor een avondje dansen, drinken, roepen, vloeken en alles doen wat god verboden heeft. Wij verklaren officieel het jachtseizoen GEOPEND!
Liefde en alcohol,
jullie nederige TP&PPP bitches
PS. Omdat 4 maart nog lang is, en feesten nu eenmaal is waar wij het best in zijn, sturen we jullie allemaal naar Der Machine deze donderdag, voor alweer een heerlijke aflevering van AMPT. Gtronic, Soda and Suds en Fratelli staan garant voor alweer een late avond en vroege morgen vol heerlijke muziek, pijnlijke voeten en ouderwets feestvertier. Omdat de sympathieke host DNCL zo'n gans schtijle schpijtkop is, geven we VIJF gratiese en voor nikse TICKETS weg aan de VIJF eerste lezertjes die ons een kort mailtje sturen (klik HIER of HIER of HIER). In 5 regeltjes schrijven jullie in jullie mooiste Genks wat een vies affe schtijl David Guetta heeft en hoe vies bom AMPT gaat zijn. Mèh!
maandag 1 februari 2010
Dear Sigmund Freud, yo mama!
Alweder een literaire co-operatie van Darling Niki en Schmettie!
Na alle onfortuinlijke lotgevallen van de laatste weken had ik nog eens nood aan een feestje waar ik niet geroofied, overvallen, aangerand of van mijn wodka beroofd werd. Dat gaat op den duur ook vervelen, weet u. Vrijdag gespte ik dus 14 centimeters onder mijn hielen, verzamelde mijn lievelingshomo's en vertrok samen met mijn vriend Jaak Daniël naar Blast Your Ghetto. Cafe Capital was packed, zo'n kale deurgorilla kneep in mijn derrière en dat vervelend kind was er, in een blauwe pencilskirt (nou!), maar deze rotte teleurstellende wereld leek meteen toch een stuk minder rot en teleurstellend. Fanklub Dj's speelden uitzonderlijk lekker, Gesaffelstein liet het niet aan zijn hart komen dat één of andere gettomongool zijn stekker uittrok en ik zal the Hacker beloofd-op mijn erewoord nooit ofte jamais nog Een Ouwe Zak noemen. Nee, ik zal hem Geweldig en Te Gek en Fantastisch noemen. Laat de beelden van Flesh and Bone voor zichzelf spreken. NEE The Hacker is zeker nog geen vergeten en verloren gegane GOD.
Aanstaande vrijdag komt er ook weer een lekker koekje naar de Make-Up Club afgezakt. Een Chewy Chocolate Cookie namelijk. Na een fantastische passage op de allereerste Fight Klub doet hij nu Blow The Speakers aan. Wie op de eerste editie van BTS was weet dat het toen feest was. Zo niet: check the video. ongetwijfeld gaat het er deze keer ook weer los op zijn.
En omdat wij niet graag zouden hebben dat onze lezers een feestje zoals dit zouden missen geven wij 3 tickets weg. Het enige wat je hier voor moet doen is simpelweg Chewy Chocolate Cookies bakken. De eerste drie die daarmee aan de kassa verschijnen mogen gratis binnen. De mensen die niet bij de eerste drie zijn en toch koekies bij hebben kunnen ze altijd achterlaten aan de kassa of aan een van de tp&ppp bloggers geven. Dan zorgen wij wel dat ze bij CCC geraken. Echt waar. Zelf koekjes opeten zouden wij nooit doen. Nooit.
Wie te lui is om te gaan koekenbakken, maar wel zeker wil zijn van een plaatsje op de dansvloer, kan zich natuurlijk ook naar de Cream, Limits of Optic Center Laloux in Gent begeven voor een voorverkoopkaartje. Rep jullie zo snel je kleine bokkenpootjes je kunnen dragen, want de voorverkoop gaat hard en dit willen jullie echt niet missen. Behalve CCC zijn er immers ook Who Are We, Static and Greedy en de mannen van The Oddword om van te smullen. Lekker? Dat dacht ik!
Afspraak dus vrijdag in Gent voor een heerlijk feestje, lieve kleine koekenbakkertjes van me!
Yours Truely,
Niki en Darling Schmettie
Na alle onfortuinlijke lotgevallen van de laatste weken had ik nog eens nood aan een feestje waar ik niet geroofied, overvallen, aangerand of van mijn wodka beroofd werd. Dat gaat op den duur ook vervelen, weet u. Vrijdag gespte ik dus 14 centimeters onder mijn hielen, verzamelde mijn lievelingshomo's en vertrok samen met mijn vriend Jaak Daniël naar Blast Your Ghetto. Cafe Capital was packed, zo'n kale deurgorilla kneep in mijn derrière en dat vervelend kind was er, in een blauwe pencilskirt (nou!), maar deze rotte teleurstellende wereld leek meteen toch een stuk minder rot en teleurstellend. Fanklub Dj's speelden uitzonderlijk lekker, Gesaffelstein liet het niet aan zijn hart komen dat één of andere gettomongool zijn stekker uittrok en ik zal the Hacker beloofd-op mijn erewoord nooit ofte jamais nog Een Ouwe Zak noemen. Nee, ik zal hem Geweldig en Te Gek en Fantastisch noemen. Laat de beelden van Flesh and Bone voor zichzelf spreken. NEE The Hacker is zeker nog geen vergeten en verloren gegane GOD.
Mijn smena geraakt ook eindelijk eens leeg. Dus verwacht binnenkort ook maar een paar foto's van blast.
En omdat wij niet graag zouden hebben dat onze lezers een feestje zoals dit zouden missen geven wij 3 tickets weg. Het enige wat je hier voor moet doen is simpelweg Chewy Chocolate Cookies bakken. De eerste drie die daarmee aan de kassa verschijnen mogen gratis binnen. De mensen die niet bij de eerste drie zijn en toch koekies bij hebben kunnen ze altijd achterlaten aan de kassa of aan een van de tp&ppp bloggers geven. Dan zorgen wij wel dat ze bij CCC geraken. Echt waar. Zelf koekjes opeten zouden wij nooit doen. Nooit.
Wie te lui is om te gaan koekenbakken, maar wel zeker wil zijn van een plaatsje op de dansvloer, kan zich natuurlijk ook naar de Cream, Limits of Optic Center Laloux in Gent begeven voor een voorverkoopkaartje. Rep jullie zo snel je kleine bokkenpootjes je kunnen dragen, want de voorverkoop gaat hard en dit willen jullie echt niet missen. Behalve CCC zijn er immers ook Who Are We, Static and Greedy en de mannen van The Oddword om van te smullen. Lekker? Dat dacht ik!
Afspraak dus vrijdag in Gent voor een heerlijk feestje, lieve kleine koekenbakkertjes van me!
Yours Truely,
Niki en Darling Schmettie
maandag 18 januari 2010
Nein nein nein nein nein nein!
Jullie lieve vrienden van Thunder, Panties en Pingpongpallets zijn niet alleen ontzettend mooi, rijk en intelligent, we zijn ook nog eens altijd up-to-je-dat met alle celebrity juice. Vandaag hebben wij voor jullie een paar mooie plaatjes verzameld van mensen die nooit met blok-joggingbroeken en examenbaarden duizendbladige cursussen hebben gefluo'd, en toch gemakkelijk meer verdienen dan het bruto-nationaal inkomen van Haiti. Wij noemen zoiets: schpijt! Dames en Lieve Heren, welkom bij de Mooiste Rode Lopermomenten van de Golden Globe Awards 2010!
It never rains in California, my ass. De rode loper gister in Beverly Hills lag er moerassiger bij dan de Everglades. Kate Hudson probeert alvast droge voeten te houden met massive plateauzolen van Casadei. Witte plateauzolen. Dat is van het station van St-Truiden, medio 1997 geleden dat ik nog zoiets heb gezien. Maar alle, schoon.
Een cokehead met glitters erop, of hoe Lindsay Lohan haar blonde kleurspoeling beschermt tegen de regen. En call me a bitch, maar ze lijkt wel zwanger. Hmmpf. Met die glitters. En die kap. En die schpijt.
Ik heb geen idee wat dit moet voorstellen, maar het lijkt wel een verkouden poedel met de neergestorte vleugels van Ikaros erop geplakt. Naar het schijnt heet het AnnaLynne Mc Cord en speelt het in 90210, maar ik hou het op de gekke schapen ziekte.

Hallo, Heather Morris? De Tiffany's in Hechtel-Eksel heeft gebeld, en ze willen hun lampekap terug.
TEAM EDWARD! TEAM EDWARD!
Nuja...
Maar al deze teleurstellende teleurstellingen, en Mariah Carey's décolleté kunnen qua teleurstellingsfactor niet tippen aan de grootste teleurstelling der rotte teleurstellende teleurstellingen. De Mensgeworden God Quentin Tarantino, nochtans genomineerd in drie categorieën, werd met lege handen naar huis gestuurd. Gepwnd door een stel overgroeide smurfen. Oke, om heel eerlijk te zijn met jullie, ik heb Avatar zelf nog niet gezien, dus zoals gewoonlijk heb ik weer geen idee waar ik het over heb. Maar Holy Mother of Fuck, Inglorious Bastards is de beste film die ik in lange, lànge tijd gezien heb. Ik was gewoon aan het stérven, toen Brad Pitt Italiaans sprak. Of gewoon al de zin: "We in the killin' Nazi business. And cousin, business is a-boomin". En dan Standartenführer Hans Landa, die "Attendez la crème" zegt. Bloed-fackingue-stollend. Christopher Waltz , die de kolonel vertolkt, heeft trouwens wel een verdiende Golden Globe gekregen. Maar Tarantino dus niet. Call in the Bear Jew!
Maar omdat het in deze tijden van economische recessie en zedelijke verloedering altijd nobel is om met een positieve noot te eindigen, nog even dit. Michael C. Hall, die onlangs gediagnosticeerd werd met kanker, kreeg een Globe voor zijn rol als Dexter, de meest fuckable serial killer van de US&A. Hall kon ons trouwens vertellen dat hij aan de beterhand is. We love you!
Tot zover de Golden Globes, voor een volgend event vol glamour en mooie mensen is het wachten tot 4 maart 2010. Thunder, Panties and Pingpongpallets- The Party. Just saying!
Al mijn liefde en Jack Daniels,
.xx Niki
It never rains in California, my ass. De rode loper gister in Beverly Hills lag er moerassiger bij dan de Everglades. Kate Hudson probeert alvast droge voeten te houden met massive plateauzolen van Casadei. Witte plateauzolen. Dat is van het station van St-Truiden, medio 1997 geleden dat ik nog zoiets heb gezien. Maar alle, schoon.
Een cokehead met glitters erop, of hoe Lindsay Lohan haar blonde kleurspoeling beschermt tegen de regen. En call me a bitch, maar ze lijkt wel zwanger. Hmmpf. Met die glitters. En die kap. En die schpijt.
Ik heb geen idee wat dit moet voorstellen, maar het lijkt wel een verkouden poedel met de neergestorte vleugels van Ikaros erop geplakt. Naar het schijnt heet het AnnaLynne Mc Cord en speelt het in 90210, maar ik hou het op de gekke schapen ziekte.

Hallo, Heather Morris? De Tiffany's in Hechtel-Eksel heeft gebeld, en ze willen hun lampekap terug.
TEAM EDWARD! TEAM EDWARD!
Nuja...
Maar al deze teleurstellende teleurstellingen, en Mariah Carey's décolleté kunnen qua teleurstellingsfactor niet tippen aan de grootste teleurstelling der rotte teleurstellende teleurstellingen. De Mensgeworden God Quentin Tarantino, nochtans genomineerd in drie categorieën, werd met lege handen naar huis gestuurd. Gepwnd door een stel overgroeide smurfen. Oke, om heel eerlijk te zijn met jullie, ik heb Avatar zelf nog niet gezien, dus zoals gewoonlijk heb ik weer geen idee waar ik het over heb. Maar Holy Mother of Fuck, Inglorious Bastards is de beste film die ik in lange, lànge tijd gezien heb. Ik was gewoon aan het stérven, toen Brad Pitt Italiaans sprak. Of gewoon al de zin: "We in the killin' Nazi business. And cousin, business is a-boomin". En dan Standartenführer Hans Landa, die "Attendez la crème" zegt. Bloed-fackingue-stollend. Christopher Waltz , die de kolonel vertolkt, heeft trouwens wel een verdiende Golden Globe gekregen. Maar Tarantino dus niet. Call in the Bear Jew!
Maar omdat het in deze tijden van economische recessie en zedelijke verloedering altijd nobel is om met een positieve noot te eindigen, nog even dit. Michael C. Hall, die onlangs gediagnosticeerd werd met kanker, kreeg een Globe voor zijn rol als Dexter, de meest fuckable serial killer van de US&A. Hall kon ons trouwens vertellen dat hij aan de beterhand is. We love you!
Tot zover de Golden Globes, voor een volgend event vol glamour en mooie mensen is het wachten tot 4 maart 2010. Thunder, Panties and Pingpongpallets- The Party. Just saying!
Al mijn liefde en Jack Daniels,
.xx Niki
woensdag 13 januari 2010
Pissing everywhere isn't very Chanel
Deze zomer, aan de rechtbank van eerste aanleg. Cindy, een moddervet wijf met een groot hart met 'Danny' erin op haar linkervleeshomp- um, borst getattoeerd, wil scheiden. Van Danny. Omdat Cindy nu met Angelo neukt, mevrouw de rechter. Aldus Danny.
Het kan verkeren, zei Bredero, maar we moeten allemaal toegeven dat tattoeages een beetje tricky business zijn. Toen mijn buurmeisje op haar twaalfde 'Taylor' in haar arm brandde met een passer, had ze nog geen idee dat de Hanson-brothers een jaar later al veel minder te mmm-boppen hadden. Of denk maar eens aan het Trieste Lot van Schurfie het Vlaamse Sterrenmeisje. En al die wichten met zo'n prachtig tribal reetgewei wil ik over tien jaar ook liever niet tegenkomen. Gravity, cruel thing.
Nonetheless zijn tattoos wel way cool. Denk maar aan Ash Stymest. Hubba hubba ding dong!
Suicide Girls, Amy Winehouse, Johnny Depp, anyone? Ed Westwick, zum beispiel, heeft ook een leuke verzameling. I'm Chuck Bass... yes you are, baby! Of die ene kerel met die 'Johnny Cash'- ink op zijn hart, die kon mij wel krijgen. Als hij niet zo'n raar haar had. En een kilo of vijf verloor. Anyways.
Het blijft een boude beslissing, om je zachte babyhuidje aan de naalden over te leveren. Maar als je ooit twijfelt of iets cool is... Who who gonna call! Kaiser Karl natuurlijk!
Terwijl pissing everywhere nog steeds niet erg Chanel is, zijn tattoos dat nu wel. Nep-tattoos, welteverstaan. Als het aan Lagerfeld ligt, huppelen we deze zomer allemaal rond met plaktattoos van parels, Chanel-monogrammen en vogeltjes om onze polsen, dijen, en halzen. Do we like? We like!
En terwijl die vuile Vuitton nylons die ik moet en zàl hebben, nog steeds driehonderd rotte ponden kosten, zijn de Chanel tattoos een koopje waar Maasmechelen Village het schaamrood van op de wangen krijgt: 50 welbestede euries voor 55 tattoeages, en de groeten thuis!
Weten jullie hoe ik zoiets noem? Ik noem dat: Kei-tof.

Tenslotte kan ik jullie nog vertellen dat 2010 een jaar van awesomeness wordt voor jullie geliefde blog! Met trots zullen wij jullie binnenkort onze nieuwe schrijfbitch kunnen voorstellen, en gaan we met gratis tickets voor allerlei coole feestjes naar jullie bolle (maar mooie) koppen gooien. In maart is het ook tijd voor de eerste Thunder, Panties and Pingpongpallets- The Party, waar we de mooiste dj's en de beste partypeople op één dansvloer gooien om te feesten alsof het 1999 was. Later meer!
In afwachting verblijf ik,
jullie Darling Niki .xx
dinsdag 15 december 2009
I'm not gonna teach your girlfriend how to dance with you
Ik heb een probleem. Toegegeven, ik heb er wel meer. Maar afgezien van mijn alcohol-, drugs-, geld- en concentratieproblemen heb ik nu ook nog eens de verlovingsring gevonden bij Tiffany. Schmettie zal zijn auto moeten verkopen en een hypotheek moeten nemen op het huis van zijn ouders. Ach, de keuze tussen leven onder schuldbemiddeling en ongetrouwd oud worden, no Chinese torture comes close!
Gelukkig is deze rotte teleurstellende wereld nog vol leuke leukigheidjes die mij elke morgen (ahum-middag) weer de moed geven om uit mijn warme bedstede te rollen.
1) AMPT! Donderdag wordt weer zuipen, roken, vloeken, tieren en alles doen wat god verboden heeft. Goldfox- de rosse antichrist, Der Schmetterling- mijn geperverteerde broeder in het kwaad, Static& Greedy- die binnenkort samen met Chewy Chocolate Cookies (ja!!!!!) in de make-up staan en de sympathieke host DNCL, verenigd op één affiche voor een laatste tour de force in pre-blok Leuven. Be there or be David Guetta!
2) Blast Your Ghetto, de maandelijkse afspraak voor the last elegant youth in deze rotte teleurstellende wereld. Helaas kan de bloedmooie Charlotte Boeyden er niet bij zijn om haar stiletto's op de dansvloer te wagen. Maar check ondertussen vooral haar plaatjes, la fille et son appareil photo Hasselen Hoff tot ver buiten de landsgrenzen. Een jonge, mooie en talentvolle fotografe met een stralende toekomst. Cry me a river, KCP.
3) Soulwaxmas! That is, als ik zaterdag nog steeds meer witte bloedlichaampjes dan alcohol in mijn aders heb. En als ik Schmettie niet vertel dat ik stiekem ga trouwen met Erol Alkan, want dan kan je er donder op zeggen dat we weer, in de kou en het donker, voor een gesloten achterdeur gaan staan omdat iemand zo nodig manu militare mijn maagdelijkheid moest beschermen.
4) De blokperiode (voor rotte zedenloze studenten als ik) of kerstvakantie (voor rotte zedenloze schoolkinders, werknemers, werklozen en gehandicapten). De periode bij uitstek om rotte, teleurstellende bezigheden te verheffen tot onbevredigende obsessies! Zoals daar zijn:
-met schaamrood op de wangen toch maar alle afleveringen van Gossip Girl kijken
-je leven laten beheersen door de horoscoop van Elle
-huilen bij gedichten van e. e. cummings
-de hoes ontwerpen voor de nieuwe Daily Bread plaat,
-voor 31 december nog snel profiteren van de verlaagde BTW in de UK om iets leuks te vinden voor onder mijn kerstboom
-alle exemplaren van de rottigste aller platen, I think I like it, in brand steken en de assen de Zenne strooien
-mensen stereotypen volgens hun favoriete auteur
-de kerstboom volhangen met de allerleukste leukigheidjes van Titi+The German Kid
-Striporama vol. 1, 2 en 3 na elkaar kijken
Of misschien kan je gewoon ook iets nuttigs gaan doen. Maar daar kan ik je niet bij helpen.
You know you love me,
xoxo Darling Niki
dinsdag 1 december 2009
Move over, Hannah Montana!
Een interview met Pauline Grossen, Belgiës jongste has-it-all

Toen ik dertien jaar was had ik een beugel en een vette huid. Pauline Grossen is ook dertien, model, actrice, prestentatrice en huppelt in binnen- en buitenland van de ene fantastische opdracht naar de andere. Ze schitterde in campagnes van ondermeer Mer du Nord, RiverWoods, Lee, Roxy en EDC en speelde mee in De Helaasheid Der Dingen, Buitenspel, Vermist, Spring en zowat elke grote Vlaamse serie. Een interview met onze jongste it-girl!
TP&PPP: Je bent met zoveel dingen bezig, maar als we je met één woord zouden moeten benoemen, wat zou je dan het liefst horen? Pauline het model? Pauline de actrice? Nog iets helemaal anders?
Pauline: Dat is heel moeilijk, want ik doe alles super graag. Maar toch liever Pauline de actrice, omdat je als actrice meer moet kunnen dan als model. Model zijn is gewoon ook zo relatief. Als je een goede make-up artist hebt, een super speciale outfit en een goede fotograaf dan kunnen véél meisjes model worden.
Je inbreng als model is, vind ik, echt beperkt: je bent niet echt speciaal tenzij je Kate Moss bent ofzo. Maar voor de rest weet toch niemand wie het model is in de Flair, de Libelle of zelfs de Elle en andere boekjes? Als actrice is het anders, daar sta je er alleen voor en moet je echt iets kunnen! Dat geeft dan ook meer fierheid en voldoening.
TP&PPP: Of je nu poseert, acteert of presenteert, je moet er altijd goed uitzien. Ben jij erg bezig met je uiterlijk? Zou je bij voorbeeld je prachtige lange haren kort laten knippen als dat nodig was voor een grote opdracht?
Pauline: Ik ben zoals iedereen bezig met mijn uiterlijk, maar niet overdreven. Ik loop er heel normaal bij, koop geen dure kleren en zie eruit zoals elke teenager. Wat mijn haar betreft: ik mocht eens in een Franse film meespelen (Survivre avec les loups) als ik mijn haar kort zou knippen. Ik heb dat geweigerd, en in plaats van een belangrijke rol kreeg ik toen maar een klein rolletje.
Ik wil niet alles doen om in een film mee te spelen of om op een foto te staan! Ik laat alles op mij afkomen, bel of mail zelf nooit naar agencies en ik ga ook nooit naar feestje in de hoop dat ze mij daar zien. Ik netwerk dus héél weinig, wat misschien niet zo goed is, omdat veel opdrachten nog altijd via netwerken en 'vriendjes' worden gegeven.

TP&PPP: Je was laatst te zien in de Helaasheid der Dingen, en daarvoor ook al in ondermeer Buitenspel van Jan Verheyen. Ik herinner me dat ik heel erg heb moeten huilen bij die laatste film, maar hoe voelt dat voor jou om een film te bekijken waarin je zelf meespeelt? Moet best raar zijn om jezelf op zo'n groot cinemascherm te zien!
Pauline: Toen ik mijzelf voor het eerst zag in Buitenspel vond ik dat enorm raar! Jezelf zo groot op het scherm zien is toch even wennen. Ik zag ook alleen maar de dingen die ik minder goed had gedaan. Nu, in De Helaasheid was dat al anders en was ik veel meer bezig met het acteren zelf. Het blijft natuurlijk raar om jezelf zo in de cinema te zien, maar het is ook wel héél leuk!
TP&PPP: Ik denk dat weinig meisjes van jouw leeftijd zoveel in contact komen met mode, stylisten, make-up artists en kappers... Heb je een paar fashion tips& tricks voor ons?
Pauline: Ik heb in feite weinig tips en tricks omdat ik net vind dat iedereen zichzelf moet zijn, ik heb een hekel aan copycats! Ik probeer altijd mijn eigen accenten te leggen in mijn kledij, kijken in welk genre je het beste past en daar dan ook voor gaan. Leuke kapsels, rare combinaties en het belangrijkste van alles: accessoires, die zorgen voor de final touch. Maar vooral: kopiëer niet de look van iemand anders, blijf jezelf en durf iets nieuws proberen!
TP&PPP:Je krijgt vast massa's (terechte!) complimentjes en leuke reacties... Maar er zijn waarschijnlijk ook mensen die jaloers of vervelend reageren, of anderen die alleen bevriend willen zijn omdat je bekend bent... Hoe ga je daarmee om? Of de mensen die fake facebooks oprichten onder jouw naam, stuur je hen dan een gepeperde scheldmail?
Pauline: Ik krijg inderdaad vaak leuke complimentjes, maar er bestaan ook heel vervelende mensen! Jaloezie is echt iets lelijks, dat heb ik al gemerkt! Meestal komt het dan van mensen die mij niet eens echt kennen, maar toch al met een 'oordeel' klaar staan.
Soms gaat het heel ver, en beginnen jaloerse modellen roddels te verspreiden. Ik kreeg ook al dreigmails! Onlangs was er ééntje die dreigde dat ik problemen zou krijgen als ik niet alle kids van Studio 100 van mijn facebook verwijderde. Vroeger had ik daarvoor zeker tranen van onbegrip gelaten, maar nu zeg ik foert tegen zulke mensen! Na dat mailtje heb ik net héél veel mensen van Studio 100 toegevoegd, en een beleefd maar duidelijk mailtje terug gestuurd dat de directie ervan zou horen als ik ook maar één slecht woord over mezelf zou opvangen bij Studio 100.
Er duiken ook voortdurend fake netlogs, facebooks en e-mailadressen op. Daar kan ik nog mee lachen en beschouw dat als een compliment, maar soms gaat het hier ook te ver! Iemand die onder mijn naam super grof deed tegen iedereen, om mij zwart te maken... Je ziet hoe je op internet ongestoord je gang kunt gaan als je iemand wil schaden.
TP&PPP: Je bent nu al jarenlang bezig met modellenwerk, bij heel erg goede en bekende fotografen... Aan welke shoots heb je de beste herinneringen? Of heb je ook foto's waarbij je denkt 'o jeeeee!'?
Pauline: Ik heb inderdaad al met veel verschillende fotografen gewerkt en het is bijna altijd even leuk ! Een heel leuke shoot was voor River Woods: mooie kleren , lieve mensen en toffe sfeer... Of een shootje voor Mobistar, in Bretagne, met super weer. We mochten daar overnachten met een hele bende kids, en we hebben toen enorm veel gelachen!
Waar ik het meest fier op ben is als ik mag werken met bekende buitenlandse fotografen zoals Michael McCabe, Yolanda Kingdon of onlangs in New York met Ludvik Herrera! Of toen een Grieks ontwerper mij contacteerde om zijn kleren te shooten, dat vond ik ook uitzonderlijk!
Maar het is ook niet altijd evident. Ik herinner mij een keer in januari, -3° buiten en ik moest ik een shortje en topje buiten poseren voor een barbecue party! Ik kan je verzekeren dat het 10 minuten shooten was en dan vlug naar binnen om weer op temperatuur te komen!
TP&PPP: Je hebt al een cv om steil van achterover te vallen, maar is er iets dat je nog eens absoluut wil doen? Je volgende grote droom?
Pauline: Ik wil zeker nog acteren, dus ik hoop dat ik nog eens gevraagd word voor een film of serie. Ook het presenteren, zoals toen bij JAM op vt4 vond ik echt iets voor mij. En tegen super speciale foto's zeg ik nooit nee, mijn voorkeur gaat naar uitzondelijke artistieke shoots waarbij echt een hele ploeg alles wilt geven. Ook wil ik meer in het buitenland shooten, maar dat gaat wel in orde komen want ik krijg best al veel opdrachten uit Londen en NY.
TP&PPP: We zullen er ongetwijfeld nog van horen!
Toen ik dertien jaar was had ik een beugel en een vette huid. Pauline Grossen is ook dertien, model, actrice, prestentatrice en huppelt in binnen- en buitenland van de ene fantastische opdracht naar de andere. Ze schitterde in campagnes van ondermeer Mer du Nord, RiverWoods, Lee, Roxy en EDC en speelde mee in De Helaasheid Der Dingen, Buitenspel, Vermist, Spring en zowat elke grote Vlaamse serie. Een interview met onze jongste it-girl!
TP&PPP: Je bent met zoveel dingen bezig, maar als we je met één woord zouden moeten benoemen, wat zou je dan het liefst horen? Pauline het model? Pauline de actrice? Nog iets helemaal anders?
Pauline: Dat is heel moeilijk, want ik doe alles super graag. Maar toch liever Pauline de actrice, omdat je als actrice meer moet kunnen dan als model. Model zijn is gewoon ook zo relatief. Als je een goede make-up artist hebt, een super speciale outfit en een goede fotograaf dan kunnen véél meisjes model worden.
Je inbreng als model is, vind ik, echt beperkt: je bent niet echt speciaal tenzij je Kate Moss bent ofzo. Maar voor de rest weet toch niemand wie het model is in de Flair, de Libelle of zelfs de Elle en andere boekjes? Als actrice is het anders, daar sta je er alleen voor en moet je echt iets kunnen! Dat geeft dan ook meer fierheid en voldoening.
TP&PPP: Of je nu poseert, acteert of presenteert, je moet er altijd goed uitzien. Ben jij erg bezig met je uiterlijk? Zou je bij voorbeeld je prachtige lange haren kort laten knippen als dat nodig was voor een grote opdracht?
Pauline: Ik ben zoals iedereen bezig met mijn uiterlijk, maar niet overdreven. Ik loop er heel normaal bij, koop geen dure kleren en zie eruit zoals elke teenager. Wat mijn haar betreft: ik mocht eens in een Franse film meespelen (Survivre avec les loups) als ik mijn haar kort zou knippen. Ik heb dat geweigerd, en in plaats van een belangrijke rol kreeg ik toen maar een klein rolletje.
Ik wil niet alles doen om in een film mee te spelen of om op een foto te staan! Ik laat alles op mij afkomen, bel of mail zelf nooit naar agencies en ik ga ook nooit naar feestje in de hoop dat ze mij daar zien. Ik netwerk dus héél weinig, wat misschien niet zo goed is, omdat veel opdrachten nog altijd via netwerken en 'vriendjes' worden gegeven.
TP&PPP: Je was laatst te zien in de Helaasheid der Dingen, en daarvoor ook al in ondermeer Buitenspel van Jan Verheyen. Ik herinner me dat ik heel erg heb moeten huilen bij die laatste film, maar hoe voelt dat voor jou om een film te bekijken waarin je zelf meespeelt? Moet best raar zijn om jezelf op zo'n groot cinemascherm te zien!
Pauline: Toen ik mijzelf voor het eerst zag in Buitenspel vond ik dat enorm raar! Jezelf zo groot op het scherm zien is toch even wennen. Ik zag ook alleen maar de dingen die ik minder goed had gedaan. Nu, in De Helaasheid was dat al anders en was ik veel meer bezig met het acteren zelf. Het blijft natuurlijk raar om jezelf zo in de cinema te zien, maar het is ook wel héél leuk!
TP&PPP: Ik denk dat weinig meisjes van jouw leeftijd zoveel in contact komen met mode, stylisten, make-up artists en kappers... Heb je een paar fashion tips& tricks voor ons?
Pauline: Ik heb in feite weinig tips en tricks omdat ik net vind dat iedereen zichzelf moet zijn, ik heb een hekel aan copycats! Ik probeer altijd mijn eigen accenten te leggen in mijn kledij, kijken in welk genre je het beste past en daar dan ook voor gaan. Leuke kapsels, rare combinaties en het belangrijkste van alles: accessoires, die zorgen voor de final touch. Maar vooral: kopiëer niet de look van iemand anders, blijf jezelf en durf iets nieuws proberen!
TP&PPP:Je krijgt vast massa's (terechte!) complimentjes en leuke reacties... Maar er zijn waarschijnlijk ook mensen die jaloers of vervelend reageren, of anderen die alleen bevriend willen zijn omdat je bekend bent... Hoe ga je daarmee om? Of de mensen die fake facebooks oprichten onder jouw naam, stuur je hen dan een gepeperde scheldmail?
Pauline: Ik krijg inderdaad vaak leuke complimentjes, maar er bestaan ook heel vervelende mensen! Jaloezie is echt iets lelijks, dat heb ik al gemerkt! Meestal komt het dan van mensen die mij niet eens echt kennen, maar toch al met een 'oordeel' klaar staan.
Soms gaat het heel ver, en beginnen jaloerse modellen roddels te verspreiden. Ik kreeg ook al dreigmails! Onlangs was er ééntje die dreigde dat ik problemen zou krijgen als ik niet alle kids van Studio 100 van mijn facebook verwijderde. Vroeger had ik daarvoor zeker tranen van onbegrip gelaten, maar nu zeg ik foert tegen zulke mensen! Na dat mailtje heb ik net héél veel mensen van Studio 100 toegevoegd, en een beleefd maar duidelijk mailtje terug gestuurd dat de directie ervan zou horen als ik ook maar één slecht woord over mezelf zou opvangen bij Studio 100.
Er duiken ook voortdurend fake netlogs, facebooks en e-mailadressen op. Daar kan ik nog mee lachen en beschouw dat als een compliment, maar soms gaat het hier ook te ver! Iemand die onder mijn naam super grof deed tegen iedereen, om mij zwart te maken... Je ziet hoe je op internet ongestoord je gang kunt gaan als je iemand wil schaden.
TP&PPP: Je bent nu al jarenlang bezig met modellenwerk, bij heel erg goede en bekende fotografen... Aan welke shoots heb je de beste herinneringen? Of heb je ook foto's waarbij je denkt 'o jeeeee!'?
Pauline: Ik heb inderdaad al met veel verschillende fotografen gewerkt en het is bijna altijd even leuk ! Een heel leuke shoot was voor River Woods: mooie kleren , lieve mensen en toffe sfeer... Of een shootje voor Mobistar, in Bretagne, met super weer. We mochten daar overnachten met een hele bende kids, en we hebben toen enorm veel gelachen!
Waar ik het meest fier op ben is als ik mag werken met bekende buitenlandse fotografen zoals Michael McCabe, Yolanda Kingdon of onlangs in New York met Ludvik Herrera! Of toen een Grieks ontwerper mij contacteerde om zijn kleren te shooten, dat vond ik ook uitzonderlijk!
Maar het is ook niet altijd evident. Ik herinner mij een keer in januari, -3° buiten en ik moest ik een shortje en topje buiten poseren voor een barbecue party! Ik kan je verzekeren dat het 10 minuten shooten was en dan vlug naar binnen om weer op temperatuur te komen!
TP&PPP: Je hebt al een cv om steil van achterover te vallen, maar is er iets dat je nog eens absoluut wil doen? Je volgende grote droom?
Pauline: Ik wil zeker nog acteren, dus ik hoop dat ik nog eens gevraagd word voor een film of serie. Ook het presenteren, zoals toen bij JAM op vt4 vond ik echt iets voor mij. En tegen super speciale foto's zeg ik nooit nee, mijn voorkeur gaat naar uitzondelijke artistieke shoots waarbij echt een hele ploeg alles wilt geven. Ook wil ik meer in het buitenland shooten, maar dat gaat wel in orde komen want ik krijg best al veel opdrachten uit Londen en NY.
TP&PPP: We zullen er ongetwijfeld nog van horen!
dinsdag 24 november 2009
Trash Yourself!
It was last Fight Klub, and things were allready getting rough, as S. threw up his Garden Lovers Pizza with Extra Chicken, Schmettie lost another pair of Ray Bans and some ugly dyke tried to harass me at the toilets. It must have been about that time that Trash Yourself took over the K-NAL stage and Hasseled our Hoff with a wild, loud and stirring set. I had, honestly, never heard of them before, but it was quite a business card they handed out. Trash Yourself are John, the white boy who plays that funky music, and Heidi, who is basically drop-dead gorgeous.
John said he liked my make-up, which was our cue to submit him to a cross-examination.
TP&PPP: How did you and Heidi meet and how did you start up this project?
John: We met in Oklahoma where we are from. I was DJing some warehouse parties and she was there one night and requested Madonna or something. Then we ended up having classes at college that were next door to each other so we started talking in the hall way. She said she wanted to do some music so we gave it a shot and people ended up liking it.
TP&PPP: What's the dance scene in America like? Here in Europe it's pretty big and dance is almost mainstream. Kind of different from America, where it isn't really appreciated as much as, say hiphop or rock. Or is that just some big-headed European thinking?
John: I think you are exactly right... and I think that's how Americans perceive the situation as well. It's still pretty underground here. It's starting to change. Top 40 hip hop in America is beginning to have more 4/4 dance beats rather than 90 bpm break beats, but a lot of Americans have this idea in their head that they don't like "techno," when in fact that's what they are listening to on the radio now. Americans like to shake their asses.
TP&PPP: Living in NYC like you do is a dream of many people here in Europe, the city that never sleeps and everything... Is it really that cool? And what's it like for a New Yorker to be at a party in Brussels, for example, Fight Klub?
John: Although I have spent a lot of time in NY I won't be an official New Yorker for a few weeks (moving there in December). Heidi lived there for a few months. We just stayed there for a week and played Webster Hall in the Lower East Side. It was the last show on the tour after EU. It was great, a massive room. We shared the bill with Designer Drugs and Kissy Sell Out. NY crowds are different though. NY has a different demographic. There aren't many families in NY. It is so expensive there that its mostly 25+ people that live there. You really have to be busting your ass and doing something amazing to live there. So it's usually older crowds, much different from a party like Fight Klub. American venues are generally 21+ also. NYC is amazing though. I can't wait to move my studio there and I encourage everyone to go who hasn't been there. It's a very inspiring place to be.
TP&PPP: We noticed you were filming or taking pictures during your gig. You keep some kind of album of parties you played at? If so, what's the coolest picture you've got?
John: I have tons of film from this month. Almost too much to sort through. Once I get it all compiled and edited I'll send you the link! We got some interesting footage in 3 nights in the Red Light District of Amsterdam.
Here's a couple clips from Fight Klub: clip 1- clip 2
TP&PPP: Haha, I think I could see the back of my head for two seconds in the last clip! But back to business: nowadays electro seems to be dominated by fidget and bloghouse, like the Bloody Beetroots, Crookers ea. How do you feel about this evolution?
John: It's all just a link in the chain. From traveling around now I hear people starting to say Electro is over. Which I don't think it is, especially after playing parties like Fligh Klub which is bangers all night long. I have noticed a lot of Electro DJs now starting to play either more minimal or more disco... and then there's the whole dubstep movement that's going on. Before Electro Bangers were the rage, dancerock was cool, which I really liked because it was more song based. I think it will get back to that in a few years, song oriented again.
TP&PPP: The bloggers of TP&PPP have a lot of Jack Daniels-related adventures we'd rather not speak of. What's the worst way you ever trashed yourself at a party?
John: I have this new game I started with my other friends that are traveling DJing. We have what is called a "rageoff," where we basically see who can rage the hardest that week. Sometimes we are together, sometimes in different cities. We just bought those little flip HD video cameras for documentation. We are in the process of trying to decide on a point scale.. Like for instance I somehow managed to cut my forehead with some metal object before our show in Denver the other day.. Bloodshed = 5 points. Something along those lines. Throwing up or blacking out would count for something else.. Pissing your pants would count for something.. pissing someone else's pants, even better. You get the idea. I usually win. I will not tell any stories though in order to protect the innocent. From the EU tour I can easily say that Italy was the craziest in that regard.. I'll just leave it there.
TP&PPP: And for the best, I guess!
Trash Yourself not only treated us to Southern Comfort and apple juice, but they also sent us the links to these yummie tracks you just have to check out:
Trash Yourself& The Toxic Avenger- Song 2 (TRASHED)
Trash Yourself- Touch (ACSlater Remix)
Trash Yourself& The Toxic Avenger- Die
This Friday, it's time for another banging Fight Klub, and we'll be there, as always scoring high on a Trash Yourself Rageoff-scale... See you at K-NAL, kids.
dinsdag 3 november 2009
I want you back
Het einde van mijn examens afgelopen zomer vierde ik, comme d'habitude, in het ziekenhuis, big shoutout to mijn zwakke gestel en rotte nieren. Voor mij dus geen binge drinken op (please kill me) Genk on Stage, maar wel loepzuivere harddrugs, terugbetaald door het ziekenfonds. Met genoeg paracetamol in mijn aders om een kudde bizons neer te leggen, had ik kleurrijke 3D-dromen over Frank Zappa en unisono 'Strawberry Fields' zingende bloemen. De ochtend van 25 juni werd ik echter wreed gewekt door een struise verpleegster op fackingue crocks die met de vrolijke mededeling 'Goeiemorgen, Michael Jackson is dood!' een goeie halve liter bloed uit mijn dichtgeslibte adertjes kwam trekken.
Ik heb gehuild, een beetje. Heel zielig en mager in mijn ziekenhuisbedje met allemaal slangetjes in mijn arm, heb ik gehuild om de dood van de koning.
Vandaag, bijna een half jaar later, ben ik gaan kijken naar de Kevin Ortega-documentaire This is it. Mijn afscheid van de man die mijn dromen, als danser, als muzikante, maar misschien vooral als mens beïnvloedde en aanwakkerde met die funky, poppy, coole vibe die hij bezat.
Ik was net zo opgewonden als die keer, jaren en jaren geleden, toen ik in de nek van mijn vader in de menigte voor het Disney Hotel en in Parijs zat. Het gerucht deed de ronde dat MJ er logeerde, en daar zat ik, terwijl fijne sneeuwvlokjes de in Mickey Mouse vorm geknipte buxussen bedekten, en iedereen 'Michael-Michael-Michael!' scandeerde. The King of Pop heb ik niet gezien die avond, maar vanavond voelde ik dezelfde kriebels in mijn buik terwijl de eerste beelden op het witte doek verschenen.
Bijna twee uur lang was MJ weer levend bij ons, dansend, zingend, maar vooral, levend. Fuck al die ziekende kankermongolen die beweerden dat Michael een weggeteerd lijk was. Op het scherm zien we een man van vijfig, die alle So you think you can dance-snollen mijlenver achter zich laat. Een perfectionist, een muzikant, danser en entertainer die elke godvergeten miliseconde weet waar hij mee bezig is. Een kunstenaar met zijn lichaam en zijn stem, een bezieler, een voorbeeld. Een icoon van onze tijd.
Zoals aangekondigd, ik heb gehuild. Toen ik het perfecte, volmaakte Smooth Criminal zag, miste ik Michael zoals een soldaat zijn gevallen generaal mist. Ik heb gehuild, en als ik popcorn had, had ik er die rotte, disrespectvolle ghettomongolen op de rij voor ons mee bekogeld.
Ik voel me vanavond als iemand die de tombe van Toetanchamon heeft geopend. Die een laatste zucht heeft mogen ademen van iets legendarisch, iets groots, voor het vervliegt. Light shining at us from a dead star.
MJ, I love you.
maandag 26 oktober 2009
Damn! I must have tripped over Gogol!

There lived a redheaded man who had no eyes or ears. He didn’t have hair either, so he was called a redhead arbitrarily. He couldn’t talk because he had no mouth. He had no nose either. He didn’t even have arms or legs. He had no stomach, he had no back, he had no spine, and he had no innards at all. He didn’t have anything. So we don’t even know who we’re talking about. It’s better that we don’t talk about him any more.
Daniil Charms verhongerde begin 1942 in de pyschiatrische inrichting Leningrad Prison n°1. Dit alleen al is reden genoeg om fan pages op Facial Book te maken, maar daar komt nog eens bij dat Daniil Charms de grootste absurdistische schrijver uit de Russiche literatuurgeschiedenis is. En hoewel ik dagelijks mijn horoscoop in de Elle check, vijf verschillende producten gebruik om mijn haar te wassen en over het algemeen een talentloos whiskyzuipend wicht ben, ben ik verknocht aan de Russische literatuurgeschiedenis, aan absurdistische schrijvers, en aan Charms.
Misschien hou ik nog het allermeest van de hoofdpersonages uit Ruzie!, Koeklov en Bogadelnev. Een vertaling van het bewuste mini-toneelstuk vinden jullie hier. Mijn Russisch is roestiger dan dat van Axel Daeseleire, maar ik geloof toch dat ik een min of meer accurate vertaling heb kunnen maken. En misschien snappen jullie nu eindelijk waarom ik altijd met volle sérieux "Nee, dat moet je niet doen." zeg, en vervolgens in heimelijk gegniffel uitbarst. Oh, jullie dachten dat dat normaal was? Uw moeder!
Nog een mooie? Hier is een pareltje over Nikolaj Poesjkov, de grootste Sovjet-wetenschapper aller tijden. Of wat vind je van deze, waarin de Hugo Clausen van Rusland, Aleksandr Poesjkin en Nikolaj Gogol als mongolen over elkaar rollen, en dit een vol toneelstuk lang.
Mijn lieve, lieve poesjes van lezers, als jullie dit ook zo'n rottige, koude en teleurstellende maandag vinden, dan kan ik jullie maar één raad geven. Zoek een broer zoals die van mij en begin aan een Koeklov en Bogadelnev-marathon. Of begraaf jullie zelven met een goedkope (ofcourse!) fles Rosspirtprom in de verzamelde werken van Daniil Charms, luisterend naar een celloconcerto van Sosjtakovitsj. Het is zinloos, nonsens, absurd, en nuttiger dan alles wat jullie nu aan het doen zijn.
Al mijn liefde,
Darling Niki
Vrijdag Blast Your Ghetto, be there!
donderdag 22 oktober 2009
Nur kleine Geister halten Ordnung
Zwarte koffie, sigaretten en antibiotica. A day in the life.
Lola Bordello heb ik gisteren op de trein naar Buchenwald, ekskuseer, Friesland gezet, Jarri schrijft druk aan zijn gloednieuwe eigen blog en ook Schmettie has left the building. Ik zit hier, met Kurt Cobain, en vind dat best.
Vinden jullie trouwens ook niet dat de album cover van Nevermind één van de ge-wal-dug-ste covers van deze hele rotte, teleurstellende wereld is? Anders ik wel. Ik ben erg gehecht aan al mijn Nirvana plaatjes, voor Unplugged in NY zou ik de fucking brandende Innovasion van 1967 inrennen, en ook de gifgroene Bleach lp die ik van Schmettie kreeg draag ik in mijn hart. Maar Nevermind is gewoon ne keischoon plaateken. Met dienen baby. Enzo. Dienen baby heet trouwens Spencer Elden, en om te zeggen that he grew up to the delight of girls and mothers alike, zou een leugen zijn.
Zo zit ik hier in mijn roze pyjamabroek en tshirt van Clara de Disneykoe. (En dat is de enige Clara de fackingue Koe die ik het levenslicht gun, laat dat duidelijk zijn.) The mind reels, zei Audrey Hepburn, en mijn Cogito bedenkt dat ik eens al mijn favoriete album covers voor jullie op een rijtje ga zetten. Omdat jullie dat boeit? Je m'en fou gast!
In 1972-73 trok Pink Floyd, onder toeziend oog van Alan Parson de Abbey Road studio's in. Het resultaat was een album dat mijn miserabele tienerjaren heeft bepaald zoals weinig anderen: (The) Dark Side of The Moon. Voor het design van de cover zullen we eeuwig kaarsjes moeten branden op de graven van Storm Thorgeson en Aubrey Powell. Rumour has it dat de band tijdens de opnames geregeld stopte om Monty Python's Flying Circus te kijken op tv. En google ook maar eens 'The Dark Side of Oz' als je op een eenzame avond eens een nerdie moment hebt. Het is een nuttiger tijdverdrijf dan Jenna Jameson.
De schattigste album cover is voor de groep die de grenzen van de rock guitar heeft vastgelegd: het heilige Sonic Youth. Geproduced door Butch Vig brachten ze in 1992 het album Dirty uit, cover design door Mike Kelley. Die vieze jaren-negentigers waren niet wildenthousiast over het album, maar wat weten jaren-negentigers nu? Niks, zal ik u zeggen, niks.
Of dan deze: The Roots-Things Fall Apart. Het album werd gereleased in 1999 op Geffen Records, en de cover toont twee negroïde medemensen die wegrennen van een riot, met politiemeneren and everything. Dit is één van de vier covers die in omloop zijn, maar omdat ik geen mooie fotootjes op het internet kon vinden, verwijs ik jullie naar de platenkast van jullie ex-gangsta-rappa-broers voor de andere bloedstollende beelden.
Of wat denken jullie van deze klassiek geworden platenhoes, Mechanical Animals van Marilyn Manson (1998)? Of hij nu aanzet tot Columbine killings en zijn piemel in minderjarige actrices steekt, kan mij nou net niet zoveel schelen. Ik weet alleen dat dit een ferme cover is. Een hele ferme. En dat Johnny Depp tegenwoordig in het bezit is van die plastieken tepelloze borstjes van Manson. Fact stranger than fiction.
Van tetten naar piemels, want zo zijn we dan ook weer, hier op TP&PPP. Sticky Fingers van The Rolling Stones! De kwestigieuze piemel is van die ene kerel, wiens naam me nu ontsnapt, die vriend van Andy Warhol. Want Andy Warhol heeft de cover gemaakt in 1971. En wat Andy Warhol doet, is welgedaan.
Omdat bondigheid sowieso nooit mijn sterkste kant is, en ook deze post weer onbetamelijk lang aan het worden is, zal ik in vogelvliegende telegram-notendop-stijl nog even een paar ferme covers flashen. Fasten your seatbelts, motherfuckers.
Gorillaz-Demon Days (2005). Schoon kunnen tekenen is leuk. Queen- Queen II (1974). De vliegende koppen uit Bohemian Rhapsodie hebben het eindelijk tot cover geschopt. The Beatles- Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967). The Beatles- Revolver (1966). Omdat het de Beatles zijn, mogen zij twee covers featuren in mijn shortlist. Indien oneens, gelieve te bellen naar M. Chapman. Prince- Purple Rain (1984). Pussy lickin', clit-drippin', nipple suckin' nice cover. I love Prince. Blondie- Parallel Lines (1978). Heerlijk, toch? The Ramones- The Ramones(1976). No-nonsense lelijke bakkesen op een cover. Far out. The Velvet Underground& Nico- The Velvet Underground& Nico (1967). Omdat sommige bananen nu eenmaal geen bananenbox nodig hebben, J. The Strokes- This Is It (2001). De Europese cover, welteverstaan. Prachtigheid! Joy Division- Unknown Pleasures (1979). Less is more. Plus dat ik verliefd ben op Ian Curtis, nog steeds.
En tenslotte, de rockigste, de rolligste, de Hassel your Hoff fantastische cover van The Clash, London Calling (1979). It's only rock'n'roll.
Love, peace and Veuve Cliquot,
your Darling Niki
PS. Noteer 4 MAART 2010 in jullie agenda's. Geen vragen, gewoon doen.
dinsdag 6 oktober 2009
Simon Says Yeah!

Pricks! Fucking, arrogant, dog-fucking pricks! Vooral die castraat, met zijn vetpens, zijn krullen en terugwijkende kin. Maar die met z'n bordeaux truitje ook. Pricks.
Maar daar gaat het niet om. Als het al ergens om zou gaan in deze rotte, teleurstellende wereld, dan gaat het om slapen.
Sommige mensen denken dat het bankje achter de dj-booth in de Make-Up Club één van mijn favoriete slaapplaatsen is. Hoe ze daarbij komen is mij, uiteraard, een raadsel. Wel meer dingen zijn mij een raadsel, dus zullen wij hier niet verder op ingaan.
Nee, de award voor Lievelingsslaapplaats In De Hele Fucking Wereld gaat natuurlijk naar de armen van mijn geliefde. Zelfs die keer toen ik duizend miljard graden koorts had, of tijdens mijn veelvuldige en terugkerende nachtmerries. Maar aangezien ik mijn geliefde, noch zijn armen met iemand wil delen, heb ik wel nog wel een suggestie.
Al wie nu Duck! And Cover! Another Hotel Review! denkt, die kan ik geruststellen. Een hotelreview zou nogal zuur zijn, aangezien ik wel eens de gewoonte heb om hotelkamers te delen met homo's, vrienden ongezien voorbij de balie te smokkelen, opgesloten te raken in het zwembad op het dak, en één keer, één keer hebben we ook de badkamer getrashed. Maar dat was een DUITSE badkamer, in DUITSLAND, en dat ding dat daar aan de muur hing, hing ook helegans niks goed vastgemaakt. Tot zover Darling Niki in de Bundesrepublik.
Een plaats waar ik nooit, met geen enkele homo in de hele homowereld (behalve S.) naartoe zou trekken, waar ik nooit iemand zou binnensmokkelen, waar geen zwembad op het dak is, en welke badkamer veels te veels te leuk is om te trashen, is de bed and breakfast Simon Says in het lieflijke Gent. De plaats word gerund door een aardige jongeman die, um, Simon heet. Van een verrassing gesproken, aye? Het betreft hier een kleurrijk huizeken in het sluizeken in Gent, waar twee luxueus ingerichte gastenkamers zijn. Wij sliepen al twee keer dezelfde kamer, de één, die met de mooie lamp en het fijne bad en het fijne bed, om heerlijk in te, slapen dus. Hoge plafonds, stijlvolle inrichting, mooi licht (ik word altijd gek van fout licht. But that's just me.) Oh, en eindelijk ook eens redelijke prijzen voor de minibar, zo goed!
's Morgens stommel je de trap af, recht in de coffee bar, waar Simon en zijn mooie, lieve vriendjes een heerlijk ontbijt voor je uitgeslapen neus zetten. Versgeperst fruitsap, honderd soorten muesli en beleg, eitjes en vers brood. Ik ontbijt nooit. Jamais de ma fackingue vie. Maar afgelopen zaterdag heb ik, met en plus een dijk van een kater en de smaak van whisky en absolut nog halverwege mijn strot, een godenmaal van een ontbijt naar binnen gespeeld. Bovendien zijn de muurschilderingen in de bar van Panamarenko, en zorgt Pana's lieve vrouwtje voor de heerlijke Hoorens koffie. O, en ze maken zo van die hartjes in het schuim op je cappucino! Ooooh en aaaah en wow.
Dus als je nog altijd treurt om de armen van mijn geliefde (jij misschien, klein kreng dat je bent? ahaha!), dan vind je minstens troost bij Simon Says. En de mensen die niet treuren, of die zelf een geliefde met armen hebben, die raad ik aan om zich, mét geliefde en mét armen naar Simon te reppen. Het is er nog heerlijker slapen dan op het bankje achter de dj-booth in de Make-Up.
Voor een feestagenda heeft onze lievelingsJarri al gezorgd. Als hij besluit toch niet te slapen op vrijdag, dan hopen we hem te zien op de openingsparty van de Blue& Friends Exposition in het Fomu in den Antwerp. En zaterdag reis ik naar Lola Bordello in het Hoge Noorden, om vet te zuipen, rond te stampen op Buraka Som Sistema en hele vieze liedjes te zingen. Dus voor jullie weekendentertainment zullen jullie zelf moeten zorgen. Jullie zijn grote jongens en meisjes.
Liefs,
Niki
xx.
dinsdag 29 september 2009
Elvis has left the building

Het leven, Friedrich Nietzche en het nieuwe album van Boys Noize hebben van mij een illusieloos mens gemaakt. En gelukkig maar, want geheel in de lijn van mijn levensverhaal, was de afgelopen week er één van weinig chocotoffs en ampele teleurstellingen.
Neem nu The Others. Ik hou van The Others, zonder zever. Ik hoor ze graag bezig en op de gemiddelde Blast Your Ghetto dans ik mijn in glittershort gehulde derrière off als deze meneertjes aan de platendraaier staan. Maar afgelopen donderdag speelden ze liftmuziek. Zara-paskamermuziek. Novotel-hotelloungemuziek. Fucking Hallmark- Get Well Soon- e-cardjesmuziek. Ik was uiteraard Not Amused, en koos het hazenpad naar beter oorden. Met name, mijn bed. Hasta la vista, fuckers!
Maar in het bordeel van de teleurstellingen, was het vrijdag spitsuur. (Als Arnon Grunberg mij toestaat om hem zo te parafraseren, en dat doet hij vast, die lekkere krollenbol!) In Hasselt was het namelijk weer Plee Festival, het grootste schijtfeest van het najaar. Behalve explosief kotsende tienermannekens, een rondtrekkende kudde Homo Marginalis en free friggin' cava viel er NOEGABOLLEN te beleven. Er was geen volk, geen sfeer en wat de Partyharders aan die draaitafel stonden te doen, mag Rotte Joost weten. Als Der Schmetterling die Nirvana-plaat niet had opgelegd, had ik hem al helemaal gepoetst. De plaat, dus. Woordspelingen Om Van Te Kokhalzen, part VI.
Nee, serieus, laten we deze pijnlijke situatie voor u en mij snel beëindigen door samenvattend te stellen dat ik zaterdag gewoon in mijn bed ben gekropen, liever dan nog een avond door te brengen in die erbarmelijke omstandigheden.
Als u nu denkt dat ik een negatieve, misanthrope cynicus ben, dan heeft u het uiteraard juist, maar geheel tegen mijn eigen ethos in wil ik jullie toch aanmoedigen om de vlam erin te houden. Een nieuwe week, nieuwe feestjes!
Gisteren lag ik Coraline te kijken, mét 3D-brilletje op, hoewel het een 2D-dvd was, dus begint het party-advies ergens halverwege de week.
-Woensdag, 30 september: Selah Sue, gratis en veur niet in aula Pieter de Somer, om 21 uur. Fijn, en ik zal u ook eens wat verklappen: er valt nu eenmaal niks beters te doen.
-Donderdag, 1 oktober: uiteraard weer een Baise les Etudiants in de Make-Up Club, maar voor wie eens wat anders wil is er ook het startfeest in het STUK.
-Vrijdag, 2 oktober: Onze lieve vriend Theo, die zich altijd dood schaamt als hij zich in een hotel moet aanmelden onder de naam Strip Steve, speelt in de Make-Up: Friday Beats. Niet te missen, homo's.
-Zaterdag, 3 oktober: Over homo's gesproken! Phenomena @Rumba. Mijn vriendje durft er niet naar het toilet omdat iedereen meekijkt, maar wat een heerlijk klein feestje! Voor homo-haters en dubstep-lovers is er evenwel ook Rotation in Gent. Je ziet maar. O, en voor de dinosaurussen en kleine hechtelse jongetjes met waanzinnige kapsels onder ons, is er ook nog oldskool techno in der Machine.
Of u kan natuurlijk ook, net als mij, hoestend en snotterend door het huis strompelen in een ouwe Beatles t-shirt. Eens iets anders, en waarschijnlijk even leuk.
maandag 21 september 2009
Faster pussycat, kill! Kill!

Ik wil niet ouder worden dan 27, maar als ik dan toch oud moet worden, word ik en passant ook maar even dik. De liefde van mijn leven is een roker met astma, dus als ik op mijn vijfenveertigste al weduwe word, rest mij geen keuze dan mijn derde leeftijd te vullen met pateekes en éclairrekes, chocomoussekes en chocoladetaarten met slagroom.
Elke dag om kwart over twee zal ik mijn poedel Emile, een corpulent geval met valse kleine loederoogjes, aan zijn diamanten leiband meesleuren naar de bakker op de hoek. Dan zal ik mij neervleien op mijn vaste stoeltje aan het raam, en terwijl ik door mijn dikke plastic leesbril naar buiten staar, zal ik kilo's en kilo's zoetigheid naar binnen steken. Als ik pudding of crème au beurre zal morsen op mijn mantelpakje met luipaardmotief, zal ik het met een goudomringd worstenvingertje wegvegen en stil genietend het restje van mijn kleine dikke mollenpootje likken. En als ik dan oud en dik zal zijn, met een paarse permanent en roze pluchen pantoffels, dan zal ik mannequin worden.
Als je dat een raar idee vindt, dan raad ik je ten stelligste aan je flakey ass naar Londen te haasten. It's fashion week, bitches! De boodschap is duidelijk: steek een koppel shoulder pads in je t-shirts, haal je denim door de mangel met een goeie scheut acid en rock de eighties alsof je Quincy Jones zelve bent. MJ is dead, long live MJ!
Maar wat, zult u mij nu vragen, wat ga je daar dan doen in je Future Fat Granny-hoedanigheid? Awel, de show van Mark Fast lopen begot!
Mark Fast is een rijzende ster aan het modefirmament, die voor deze lente/zomer de Londense catwalk vulde met sexy gebreide kleedjes, Erin Brockovitch-ige gecropte bloesjes en ienieminimini-rokjes. O, en hij gaat blijkbaar ook een lijn beginnen bij Topshop, dus dat is allemaal mighty fine. Wat nog mightier fine is, Mark Fast heeft een gloeiende bloedhekel aan conventies en clichés. And he likes a gal with some meat on 'er bones. Dus wat beslist Mark Fast opeens, à la minute, net voor hij zijn modellen de catwalk opstuurt? Send in the fat chicks! Et voilà, daar wagen opeens een stel Rubensiaanse schoonheden hun krappe maat 42 op de catwalk! Londen très choqué, stylist en casting director helemaal berserk, Mark Fast- Fashion Government 1-0.
Mark Fast is echter geen eenzame Don Quichote. De aanstoker van deze diversity dinges is madam Caryn Franklin, u weet wel, die van i-D en how to look good.com. Madam Caryn, zelf een ranke slanke fashion bitch, is goed ziek van alle jonge, uitgemergelde Huppeldepuptova's die vanuit het Oostblok zonder eten recht op onze catwalks rollen. Ze porde daarom acht jonge designers aan om het woord 'shape' een nieuwe dimensie te geven. In dit geval vooral dus de tweede dimensie, als u me vat. Dames met buikjes, dames met rimpeltjes, dames met dikke vette kuiten en blubberende bovenarmen, volgens deze nieuwe generatie ontwerpers is iedereen mooi.
Denk er vooral het jouwe van, lieve dikke of dunne lezer, maar één ding is zeker. Deze nieuwe trend is in elk geval verfrissend, en dan heb ik het niet alleen over de adem van de modellen, die voor één keer eens niet naar lege magen ruikt.
PS. Het nieuwe academiejaar is begonnen, tijd om boeken te kopen en te doen wat echte studenten doen: feesten! Dit is het plan voor deze week:
Dinsdag 22 september: Temposphere @Rumba. Omdat we het jaar nu eenmaal graag grand style beginnen.
Woensdag 23 september: Student Kick-off Afterparty@Make-up. Omdat een het gratis feestje met schattige dj's in de mooiste kelder van Vlaanderenland is.
Donderdag 24 september: Da Funk@Rumba. Omdat iedereen houdt van apies en steengoeie feestjes.
Vrijdag 25 en zaterdag 26 september: Play Festival@MOD. Omdat je je eeuwig slecht gaat voelen als je dit mist. Seriously.
En als je dat allemaal nog niet genoeg redenen vindt: omdat ik er ga zijn. Met mijn fles Jack Daniels.
All my lovin',
x D.N.
vrijdag 4 september 2009
Autopsiewopsieflopsie-pooh
Drie kussen van de juf en een bamikroket voor wie raadt wat ik gister gedaan heb! Iemand? Anna is gediskwalificeerd, want die weet het al. Nobody?
Ik heb gister au-top-sies gedaan! Als in: lijken, u weet wel, van dode mensen, heulegans opensnijden op een enge tafel en van dat gelig tl-licht. Ongelogen waar! Nu ja, het snijden en boren en breken en scheuren heb ik aan les vrais overgelaten, maar ik stond erbij en keek ernaar. En ik maakte screwdrivers voor de wetsdokter.
Veel mag ik er niet over vertellen, beroepsgeheim, geheim van het onderzoek, dit, dat, en maar professioneel klinken. Maar voor de dummies, de nieuwsgierigen, de sensatiezoekers en de morbide gestoorde perverten onder jullie, zal ik even uitleggen hoe zo'n au-top-sie in zijn werk gaat.
Stap één. Men neme een lijk, legge het op een ijzeren tafel (met water-, en most importantly geurafzuigsysteemdingesmachien). Dit lijk mag vers, mooi en menselijk zijn, maar ik had gisteren de enorme eer om ook twee lijken van een halve maand oud te mogen bijwonen. Zwart, geen oogbollen of hersenen meer, en duizenden, miljoenen, miljarden maden, si vous m'excusez la vulgarité. En de geur. De geur. Ik ruik ze nu nog als ik mijn ogen sluit. Ik ben niet het type dat zwijmelend daal gaat bij een drupje bloed, en ik kan best veel verdragen, maar die geur, de geur van een rottend lijk. Ik hoop, allerliefste lezer, dat jij die nooit zal moeten ruiken. Dat is mijn oprechte wens, en ik zal zo zal ik het ook op mijn kerstkaartjes dit jaar schrijven.
Het lijk wordt eerst uitgekleed, gewassen. Schaafwonden worden minutieus opgemeten, urine, sperma en bloed worden getest. Staaltjes worden genomen van de mond, de aars, de penis, de neus. Nadat de rug is dichtgenaaid, wordt de scalp opengesneden. De hoofdhuid wordt als het ware van de schedel gepeld en het gezicht dubbel naar voren geplooid. Dan komt de gespierde, getatoeerde autopsieassistent met zijn boor om de schedel te openen. Hersenen worden eruit gehaald, en onderzocht op bloedingen. Bij een overdosis coke heb je naar het schijnt een bloeding ter grootte van een pingpongbal in je harses. Aangenomen dat je dan überhaubt hersens hebt, that is.
Dan wordt de borstkas opengelegd, hart, longen, lever, darmen en wat daar nog meer zit worden eruit gehaald. Nadat er staaltjes in een klein vies potje worden bewaard, worden de organen doodleuk in een blauwe plastic vuilzak geflikkerd. Dat gaat op dinsdagmorgen de straat op, dacht ik, maar nee. Nadat alles uit de buikholte verwijderd is, gewogen en onderzocht, wordt de vuilzak gebruikt als opvulsel. Een beetje post mortem bodysculpting door wat in de zak te stompen, en hop, het zaakje gaat weer dicht.
Klinkt dit leuk? Het klinkt in elk geval niet zoals het is. Ik kan jullie niet beschrijven hoe de geur van javel en formol zich mengt met een rotte lijkgeur, hoe maden uit de oogholten blijven krioelen, welke sappen er opspatten als het mes in zwart-groen ontbonden vlees snijdt. Weet je, het is gewoon niet leuk. Echt niet leuk. En dat we in de politie-combi op weg naar huis een potje met vingers voor afdrukken meehadden op de achterbank, dat was ook niet leuk. Eigenlijk, als ik gewoon ophou met stoerdoen, het was gewoon vreselijk. Het was gruwelijk, en 's avonds in bed rook ik nog steeds die lijkgeur terwijl ik veilig in de warme armen van mijn geliefde lag. Ik heb hem doen beloven dat hij nooit dood zou gaan. En als hij het toch doet, boor ik zijn schedel open, de bastaard!
Ik heb gister au-top-sies gedaan! Als in: lijken, u weet wel, van dode mensen, heulegans opensnijden op een enge tafel en van dat gelig tl-licht. Ongelogen waar! Nu ja, het snijden en boren en breken en scheuren heb ik aan les vrais overgelaten, maar ik stond erbij en keek ernaar. En ik maakte screwdrivers voor de wetsdokter.
Veel mag ik er niet over vertellen, beroepsgeheim, geheim van het onderzoek, dit, dat, en maar professioneel klinken. Maar voor de dummies, de nieuwsgierigen, de sensatiezoekers en de morbide gestoorde perverten onder jullie, zal ik even uitleggen hoe zo'n au-top-sie in zijn werk gaat.
Stap één. Men neme een lijk, legge het op een ijzeren tafel (met water-, en most importantly geurafzuigsysteemdingesmachien). Dit lijk mag vers, mooi en menselijk zijn, maar ik had gisteren de enorme eer om ook twee lijken van een halve maand oud te mogen bijwonen. Zwart, geen oogbollen of hersenen meer, en duizenden, miljoenen, miljarden maden, si vous m'excusez la vulgarité. En de geur. De geur. Ik ruik ze nu nog als ik mijn ogen sluit. Ik ben niet het type dat zwijmelend daal gaat bij een drupje bloed, en ik kan best veel verdragen, maar die geur, de geur van een rottend lijk. Ik hoop, allerliefste lezer, dat jij die nooit zal moeten ruiken. Dat is mijn oprechte wens, en ik zal zo zal ik het ook op mijn kerstkaartjes dit jaar schrijven.
Het lijk wordt eerst uitgekleed, gewassen. Schaafwonden worden minutieus opgemeten, urine, sperma en bloed worden getest. Staaltjes worden genomen van de mond, de aars, de penis, de neus. Nadat de rug is dichtgenaaid, wordt de scalp opengesneden. De hoofdhuid wordt als het ware van de schedel gepeld en het gezicht dubbel naar voren geplooid. Dan komt de gespierde, getatoeerde autopsieassistent met zijn boor om de schedel te openen. Hersenen worden eruit gehaald, en onderzocht op bloedingen. Bij een overdosis coke heb je naar het schijnt een bloeding ter grootte van een pingpongbal in je harses. Aangenomen dat je dan überhaubt hersens hebt, that is.
Dan wordt de borstkas opengelegd, hart, longen, lever, darmen en wat daar nog meer zit worden eruit gehaald. Nadat er staaltjes in een klein vies potje worden bewaard, worden de organen doodleuk in een blauwe plastic vuilzak geflikkerd. Dat gaat op dinsdagmorgen de straat op, dacht ik, maar nee. Nadat alles uit de buikholte verwijderd is, gewogen en onderzocht, wordt de vuilzak gebruikt als opvulsel. Een beetje post mortem bodysculpting door wat in de zak te stompen, en hop, het zaakje gaat weer dicht.
Klinkt dit leuk? Het klinkt in elk geval niet zoals het is. Ik kan jullie niet beschrijven hoe de geur van javel en formol zich mengt met een rotte lijkgeur, hoe maden uit de oogholten blijven krioelen, welke sappen er opspatten als het mes in zwart-groen ontbonden vlees snijdt. Weet je, het is gewoon niet leuk. Echt niet leuk. En dat we in de politie-combi op weg naar huis een potje met vingers voor afdrukken meehadden op de achterbank, dat was ook niet leuk. Eigenlijk, als ik gewoon ophou met stoerdoen, het was gewoon vreselijk. Het was gruwelijk, en 's avonds in bed rook ik nog steeds die lijkgeur terwijl ik veilig in de warme armen van mijn geliefde lag. Ik heb hem doen beloven dat hij nooit dood zou gaan. En als hij het toch doet, boor ik zijn schedel open, de bastaard!
Abonneren op:
Posts (Atom)











