Faster pussycat, kill! Kill!

Ik wil niet ouder worden dan 27, maar als ik dan toch oud moet worden, word ik en passant ook maar even dik. De liefde van mijn leven is een roker met astma, dus als ik op mijn vijfenveertigste al weduwe word, rest mij geen keuze dan mijn derde leeftijd te vullen met pateekes en éclairrekes, chocomoussekes en chocoladetaarten met slagroom.
Elke dag om kwart over twee zal ik mijn poedel Emile, een corpulent geval met valse kleine loederoogjes, aan zijn diamanten leiband meesleuren naar de bakker op de hoek. Dan zal ik mij neervleien op mijn vaste stoeltje aan het raam, en terwijl ik door mijn dikke plastic leesbril naar buiten staar, zal ik kilo's en kilo's zoetigheid naar binnen steken. Als ik pudding of crème au beurre zal morsen op mijn mantelpakje met luipaardmotief, zal ik het met een goudomringd worstenvingertje wegvegen en stil genietend het restje van mijn kleine dikke mollenpootje likken. En als ik dan oud en dik zal zijn, met een paarse permanent en roze pluchen pantoffels, dan zal ik mannequin worden.
Als je dat een raar idee vindt, dan raad ik je ten stelligste aan je flakey ass naar Londen te haasten. It's fashion week, bitches! De boodschap is duidelijk: steek een koppel shoulder pads in je t-shirts, haal je denim door de mangel met een goeie scheut acid en rock de eighties alsof je Quincy Jones zelve bent. MJ is dead, long live MJ!
Maar wat, zult u mij nu vragen, wat ga je daar dan doen in je Future Fat Granny-hoedanigheid? Awel, de show van Mark Fast lopen begot!
Mark Fast is een rijzende ster aan het modefirmament, die voor deze lente/zomer de Londense catwalk vulde met sexy gebreide kleedjes, Erin Brockovitch-ige gecropte bloesjes en ienieminimini-rokjes. O, en hij gaat blijkbaar ook een lijn beginnen bij Topshop, dus dat is allemaal mighty fine. Wat nog mightier fine is, Mark Fast heeft een gloeiende bloedhekel aan conventies en clichés. And he likes a gal with some meat on 'er bones. Dus wat beslist Mark Fast opeens, à la minute, net voor hij zijn modellen de catwalk opstuurt? Send in the fat chicks! Et voilà, daar wagen opeens een stel Rubensiaanse schoonheden hun krappe maat 42 op de catwalk! Londen très choqué, stylist en casting director helemaal berserk, Mark Fast- Fashion Government 1-0.
Mark Fast is echter geen eenzame Don Quichote. De aanstoker van deze diversity dinges is madam Caryn Franklin, u weet wel, die van i-D en how to look good.com. Madam Caryn, zelf een ranke slanke fashion bitch, is goed ziek van alle jonge, uitgemergelde Huppeldepuptova's die vanuit het Oostblok zonder eten recht op onze catwalks rollen. Ze porde daarom acht jonge designers aan om het woord 'shape' een nieuwe dimensie te geven. In dit geval vooral dus de tweede dimensie, als u me vat. Dames met buikjes, dames met rimpeltjes, dames met dikke vette kuiten en blubberende bovenarmen, volgens deze nieuwe generatie ontwerpers is iedereen mooi.
Denk er vooral het jouwe van, lieve dikke of dunne lezer, maar één ding is zeker. Deze nieuwe trend is in elk geval verfrissend, en dan heb ik het niet alleen over de adem van de modellen, die voor één keer eens niet naar lege magen ruikt.

PS. Het nieuwe academiejaar is begonnen, tijd om boeken te kopen en te doen wat echte studenten doen: feesten! Dit is het plan voor deze week:
Dinsdag 22 september: Temposphere @Rumba. Omdat we het jaar nu eenmaal graag grand style beginnen.
Woensdag 23 september: Student Kick-off Afterparty@Make-up. Omdat een het gratis feestje met schattige dj's in de mooiste kelder van Vlaanderenland is.
Donderdag 24 september: Da Funk@Rumba. Omdat iedereen houdt van apies en steengoeie feestjes.
Vrijdag 25 en zaterdag 26 september: Play Festival@MOD. Omdat je je eeuwig slecht gaat voelen als je dit mist. Seriously.
En als je dat allemaal nog niet genoeg redenen vindt: omdat ik er ga zijn. Met mijn fles Jack Daniels.
All my lovin',
x D.N.

I love Buddy Holly,

maar ik haat van die fuckers die denken dat ze hun digitale kut foto's moeten gaan bewerken, zodat het lijkt op een "analoge lomo foto". Alléé nu da doede toch niet. Koop uzelf een freaking Holga van 75euro en uw foto's zien er zelfs duizend keer beter uit.


Oké het ontwikkelen is wel een beetje aan de dure kant. Maar het is echt wel de moeite waard. En als je echt zo slecht bent dat je je foto's nog giga veel moet gaan liggen croppen om een mooie foto te hebben, laat dan de analoge kleurtjes er ook maar af. Een lomo moet trouwens ook niet perfect zijn. Door er amateuristisch mee om te springen, bekom je vaak juist hele leuke effecten.


Zeker als je vergeet door te draaien en je foto's aan de zijkanten laat overlappen of met twee verschillende kleuren na elkaar flitst over dezelfde foto. Zonder dat daar een stom kut programma bij te pas komt. Also, lomo loves the sun. Je krijgt er van die lekkere brand plekjes mee op je foto's, of gewoon zwarte plekken die uitgefreten zijn.

So next time, go analogue not fucking digi-fucking-fake-alogue.

BOO YA

Het was afschuwelijk

wat een kutblinddate. Het was niks.
Doodsaai and the perfect thing parents would want for their little girl.

Hij wilde spelletjes doen en hij deed aan sport en hij had een prémaster gehaald op iets moeilijks wat ik nu alweer vergeten ben... Zijn hobby was bergwandelen en hij zou nooit zoveel drinken dat ie delen van een avond zou vergeten.

Can somebody get me something nice please?

Love love love you everso.

Get ready fot his shit nigger!

Veo veo! Ik heb het gevonden, Valle valle !

Ik heb woensdag een date met T, maar ben in mijn hart nog stil verliefd op L.
Dat geeft niet, ik zal het niet verder vertellen, wat niet weet wat niet duurt, ik hoop alleen dat ik, wanneer ik T ken, en ik vind hem leuk, of ik doe alsof, dat ik dan niet m eer steeds over L zal dromen. Vannacht weer. Vannacht heb ik zeer gek gedroomd.

Checkke te checkke te checkke, checkke te checkke te cheee.

Verder heb ik absoluut weinig nieuws, niks eigenlijk. Ik hoop in de herfstvakantie naar Zuid Frankrijk te gaan, of liever nog Barcelona of Lissabon. En ik wil Spaans leren en mijn Italiaans verbeteren. Maar ik vind Spaans geiler. Ook al vind ik dat een vies woord en leef ik mijn leven naar het woord en de daad van Hij die mijn Heiland is en mij mijn wegen zal lijden.
Alcohol.

Momentje...

( Anna est retournee avec un petit verre de vin rouge)

Dus, ik ga verder... Ik ben verliefd op hem. Maar hij weet het niet. En ik denk en ben bang dat hij het stom vind. De kans dat hij hetzelfde voelt, of hetzelfde gevoeld heeft, is natuurlijk minimaal.
Maar toch. Ik droom over hem. Heb over hem gedroomd. Dat is toch... gek?
Op zijn minst. Ik heb dus weer drank. Dus ik drink weer.

The earth song. Natuurlijk moeten we beter voor de aarde zorgen, en voor onszelf, en voor de mensen om ons heen. Maar wie zorgt er voor ons? Ik wil iemand, die hmmm, die er is als ik er niet ben. Als ik, ver weg ben en die me dan weer naar de grond haalt. You'll never walk alone, zeggen ze, maar je loopt wel alleen. In feite, leeft een mens alleen, altijd. Remi.
Met zijn aapje. Ik ben eigenlijk bang van apen. En ook van kikkers. Maar dat terzijde.
Ik hoop dat ik verliefd word op T, maar ik denk het niet, ik ga hem dan vergelijken met L.

Toen ik L ontmoette in F ( No worries, het is een brit, geen DUITSER), hebben we twee hele dagen met elkaar doorgebracht ( No worries, er is niks onchristelijks gebeurd), en de mensen met wie we omgingen dachten bij nader inzien dat we een stelletje waren ( Minchia, S, dimmi perche? Vero voglio so con lui... ). Nadat ik hem had afgezet op het vliegveld van F, dat heel grote glazen vliegveld, liep ik terug over de lange, lange voetgangerspaden daar, over die platte roltrappen, die vast niet platte roltrappen heten, maar een absoluut luxere naam hebben en die zeker ook verdienen. Goed, ik liep daar dus, en ik voelde me leeg. En alleen. Zo alleen en zo leeg heb ik me nooit eerder gevoeld, wanneer ik iemand nog maar 2 dagen kende. Dat is toch gek?

Daarna dacht ik, ach, laat het gaan. Maar het gaat niet weg. Het blijft er. Moet ik het hem nu vertellen of beter niet? Als ik het hem vertel, dan lacht hij me misschien uit. Maar we mailen wel, ook wel vaak. En hij zegt dat hij het altijd leuk vind wanneer ik hem mail. En zijn mails zijn altijd langer dan die van mij.

What to do when it's just not with you?

Aqui Para Voces!

Autopsiewopsieflopsie-pooh

Drie kussen van de juf en een bamikroket voor wie raadt wat ik gister gedaan heb! Iemand? Anna is gediskwalificeerd, want die weet het al. Nobody?
Ik heb gister au-top-sies gedaan! Als in: lijken, u weet wel, van dode mensen, heulegans opensnijden op een enge tafel en van dat gelig tl-licht. Ongelogen waar! Nu ja, het snijden en boren en breken en scheuren heb ik aan les vrais overgelaten, maar ik stond erbij en keek ernaar. En ik maakte screwdrivers voor de wetsdokter.
Veel mag ik er niet over vertellen, beroepsgeheim, geheim van het onderzoek, dit, dat, en maar professioneel klinken. Maar voor de dummies, de nieuwsgierigen, de sensatiezoekers en de morbide gestoorde perverten onder jullie, zal ik even uitleggen hoe zo'n au-top-sie in zijn werk gaat.
Stap één. Men neme een lijk, legge het op een ijzeren tafel (met water-, en most importantly geurafzuigsysteemdingesmachien). Dit lijk mag vers, mooi en menselijk zijn, maar ik had gisteren de enorme eer om ook twee lijken van een halve maand oud te mogen bijwonen. Zwart, geen oogbollen of hersenen meer, en duizenden, miljoenen, miljarden maden, si vous m'excusez la vulgarité. En de geur. De geur. Ik ruik ze nu nog als ik mijn ogen sluit. Ik ben niet het type dat zwijmelend daal gaat bij een drupje bloed, en ik kan best veel verdragen, maar die geur, de geur van een rottend lijk. Ik hoop, allerliefste lezer, dat jij die nooit zal moeten ruiken. Dat is mijn oprechte wens, en ik zal zo zal ik het ook op mijn kerstkaartjes dit jaar schrijven.
Het lijk wordt eerst uitgekleed, gewassen. Schaafwonden worden minutieus opgemeten, urine, sperma en bloed worden getest. Staaltjes worden genomen van de mond, de aars, de penis, de neus. Nadat de rug is dichtgenaaid, wordt de scalp opengesneden. De hoofdhuid wordt als het ware van de schedel gepeld en het gezicht dubbel naar voren geplooid. Dan komt de gespierde, getatoeerde autopsieassistent met zijn boor om de schedel te openen. Hersenen worden eruit gehaald, en onderzocht op bloedingen. Bij een overdosis coke heb je naar het schijnt een bloeding ter grootte van een pingpongbal in je harses. Aangenomen dat je dan überhaubt hersens hebt, that is.
Dan wordt de borstkas opengelegd, hart, longen, lever, darmen en wat daar nog meer zit worden eruit gehaald. Nadat er staaltjes in een klein vies potje worden bewaard, worden de organen doodleuk in een blauwe plastic vuilzak geflikkerd. Dat gaat op dinsdagmorgen de straat op, dacht ik, maar nee. Nadat alles uit de buikholte verwijderd is, gewogen en onderzocht, wordt de vuilzak gebruikt als opvulsel. Een beetje post mortem bodysculpting door wat in de zak te stompen, en hop, het zaakje gaat weer dicht.
Klinkt dit leuk? Het klinkt in elk geval niet zoals het is. Ik kan jullie niet beschrijven hoe de geur van javel en formol zich mengt met een rotte lijkgeur, hoe maden uit de oogholten blijven krioelen, welke sappen er opspatten als het mes in zwart-groen ontbonden vlees snijdt. Weet je, het is gewoon niet leuk. Echt niet leuk. En dat we in de politie-combi op weg naar huis een potje met vingers voor afdrukken meehadden op de achterbank, dat was ook niet leuk. Eigenlijk, als ik gewoon ophou met stoerdoen, het was gewoon vreselijk. Het was gruwelijk, en 's avonds in bed rook ik nog steeds die lijkgeur terwijl ik veilig in de warme armen van mijn geliefde lag. Ik heb hem doen beloven dat hij nooit dood zou gaan. En als hij het toch doet, boor ik zijn schedel open, de bastaard!

deadbeat summer

Als ik ooit de persoon te pakken krijg die besloten heeft dat rechtenstudenten ook een inleiding tot de economie moeten krijgen in hun eerste bachelor: he'll pay for it (om in de economische sfeer te blijven natuurlijk). Serieus, het is gewoon mishandeling van weerloze en onschuldige kindjes. AV/AA- en LS/LM grafieken komen nu al mijn strot uit. Maar vanaf vrijdagmiddag heb ik eindelijk vakantie. Maar liefst zestien hele dagen, en o-wee als het dan slecht weer is. O-wee!

Grizzly Bear - Cheerleader
Grizzly Bear is gewoon té goed voor woorden. Horn of Plenty en Yellow House zijn twee uitstekende albums, maar hun nieuwste Veckatimest is like heaven on earth. Zondag 8 november komen ze terug naar België en ze nemen St. Vincent mee: het belooft een avond vol magie te worden in het Cirque Royal.

You Love Her Coz She's Dead - Superheroes
I love them cause they're alive, and damn, they're good. Dit is eigenlijk best wel al 'n oud liedje, het stond ook op de Kitsuné Maison Compilation 6 (♥ Kitsuné), maar dat maakt 't niet minder goed. Trashy 8-bit, als je het durft vergelijken met Crystal Castles dan krijg je 'n mep. En ik meen het.

We Have Band - You Came Out
Dans, zing, lach, dit is gewoon liefde op het eerste gezicht. 30 september in de Botanique, bestel uw tickets mensen!

Verder heb ik ontdekt dat de combinatie van een quasi leeg kot en mijn stereo-installatie té zalig is. En ik wil naar Fight Klub!

x jarri (:

ps: Annelore, ik zag Buraka Som Sistema in 't Depot, en daar waren ze toch héél erg veel beter dan op Pukkelpop. A-ha! ;o

Alko'ol

Ik heb gedronken. En dat was het.

Nu niet, maar dönerdag voor een week terug. En ik heb gedronken. En veel.


"Hoe het begon"
Anna en J zouden gezellig die avond naar een karaokebar gaan, met wat vliegende amigos en gemaskerde muchachos. Anna had een leuk bloemig jurkje aan en haar haar zat zo.
Anna kwam aan en de hel brak los. 1 bier, gadverdamme. Ik hou niet eens van bier, bier is
crisisdrank, maar goed, ik had dan ook een crisis. Volgende bier, volgende bier daarna en die daarna en daarna en nu heb ik zin in een wijntje. Twee kroegen en een afgetafte broodjeszaak verder, waren we terug waar we begonnen waren. De karaokenummers waren aangevraagd en het was heel erg stil in deze tent. Dan nog maar even naar buiten, smoke a fag, wijntje en dan gaan we zo wel weer naar binnen.


"Wat er daarna kwam"

NOW AAAAAIIIFFF HEEEEEET DU TAIM OF MAAAAI LAAAAIIIFFFF-Dè karaoke klassieker bij uitstek. En daarna aangevuld met enig tragisch vertolkt rock'n'roll ballade, en "Man in the mirror" van wijlen ons MJ, godhebbezijnziel.
Vele wijnen en bieren en "ohwatisdit?" verder, bevinden wij, u, lieve lezer en ik, beklaagde, in het toilet. In het toilet in S in L, zijn de deuren van schoolbord, en elke avond liggen er nieuwe krijtjes. Ik heb de hele schoolbord-deur volgekalkt met harten en liefdesbetuigingen aan wie ik ook maar kon bedenken en heb om de zegen van onze lieve hond gevraagd. Sommige mensen branden een kaars, ik schrijf op het schoolbord. Daar hoef ik verdomme ook niet eens 50 cent voor te betalen, zoals in die kerk in Gent. Maar dat terzijde.


"En wat er daarna kwam"

Terug in de buurt van het podium, in de buurt van de drank en van de eikels van het Flopacademie Instituut. 'Ga naar huis!' was al er over hun vuile bekken kwam! Maar ik ging niet. Ik heb me afgesloten voor de rest van de wereld en ben op de bar in slaap gevallen. Iets wat ik beter niet had kunnen doen maar dat terzijde. Daarna dronk J zijn laatste bier, en moest ik godgloeiendekankergodverdomme van de binnenstad naar Z lopen. En dat is ver! En ik had een frikandelletje. Maar ik denk dat ik die kwijt ben geraakt. Maar dat terzijde.


"Hoe het eindigde"

Bij J in zijn bed. Tragisch genoeg dacht het arme meneertje, dat ik wel op een luchtbed zou gaan NEE. Ik ging bij hem, en toen werd het zwart.


Ik drink dus even niet meer. En volgens mij hebben ze een foto van mijn onderbroek gemaakt. Godverdomme.

PUKKELSPIJTPOP door Darling Niki EN Schmettie

De ochtend van 19 augustus 2009, dat is waar het allemaal begon. Veel te friggin vroeg vertrokken we, na een laatste discussie met la mama, voor wat niet anders dan drie dagen pure spijt konden worden. Ik was wel aan het vertellen he trutje, gaat gij nog maar wat andalousesaus kotsen. (Maar daar komen we later nog wel op terug.) Boenk baf we bevinden ons dus daar in Kiewit (Hasselt, Pukkelspijtpop). Fucking veel volk zo vroeg, want volgens goed ingelichte bronnen ging alles al open gaan om 10uur!!!!!!! Schmettielief, wat ben jij toch vreselijk ordinair met al die uitroeptekens van je. De camping ging dus wel pas om twaalf uur open. Dat wil dus zeggen, in Schmettie en Niki-taal: twee uur extra om Jack Daniels te liggen zuipen. Dat was slecht idee nummer één van de dag. Lots would follow. And some one would forget to swallow. Flink hoor. Om een lang verhaal kort te maken, de dag eindigde veel te vroeg, met Schmettie die zichzelf in slaap lachte en ik, die, um, ook op tijd ging slapen. En mij lekker wakker heeft gemaakt met van die smakkelijke noodkreetjes gaande van beeeuurk naar aaarrg eenn neeeeeee... en eindigend met 'ik eet nooit meer andalouse bij mijn whisky'. Goedemorgen dag twee, en beuuurk daar gingen we weer. Ik dacht dat mijn teergeliefde frikking zwanger was met al dat gekots. Maar nee, het lieve meisje had haar eerste katertje ooit. Of ik had gewoon een zonneslag, soit. Dag twee.

DAG TWEE. (Dag één met muziek)
Na het eerste EHBO-bezoek van deze pukkelpop ("gaat maar allemaal op een rijke zitten, en deelt da plastieken emmerken maar!"), zwalpten we eindelijk richting wei. Het plan was Selah Sue. Het is bij een plan gebleven. Maar goed dat we deze aangenaam zingende rosse 21jarige al op Dour hadden gezien, en dat ze onze harten toen al gestolen had. Maar het was gewoon veel te warm in die tent. Dus zijn we voor wat koelte naar de Boiler gegaan (wij redeneren volgens een geheel eigen logica), waar La Riots zwaar aan het gaan waren. En wij heerlijk zaten te chillen. Jammer dat dat het enige was waar mijn oude lichaam die dag toe in staat was, want man, a ra-ra-riot it was. Na nog een streepje Paolo Nutini (u weet wel, de lekkerste Italiaan van heel Glasgow), kregen we het illustere idee om onze naar andalouse stinkende lijven te gaan douchen. Great succes! En toen toen toen gebeurde iets waar heel pukkelpop op zat te wachten (blijkbaar). Dizzee Rascal deed van zijn BONKERS en iedereen was tevreden. Schmettie de dj doet nu even schamper over de plaat, maar ik weet toevallig uit goeie bron dat hij dit plaatje wel eens op een zondagmorgen in zijn onderbroek durft te spelen. Een roze onderbroek. Dit wordt door mij natuurlijk geheel ontkend.
Kijk daar, Stefanel (Jules X) trakteert ons pintjes en straffe verhalen en schooit sigaretten. Quoi de neuf, really. Maar de man verdient een beetje respect. Hij is dan ook al een beetje oud en een zeer straffe dj. Bovendien gaat hij pesto voor ons maken.
Na Dizzee ging het richting Dance Hall, waar Zombie Nation indrukwekkende dinges deed, met bovendien ook nog eens de geilste visuals van heel Hasselt. Nadat Schmettie het entourage van Robophil bedreigd had met naar homofilie neigende handelingen, besloten we de fameuze surprise act in de Marquee te gaan uitchecken. Glad we did! Want wie stond daar? Eh?!? Was dat toch niet de drummer van De Groep! De man die mij om vier uur 's morgens mag komen wakker maken om hotdogs met andalouse voor hem te maken: Dave Lick Me Grohl. Yeah baby. Ja ja, we zullen hem maar niet vertellen dat je in slaap aan het vallen was he. Oke. Richting Tent, Batsie Batsie, Niki knor knor en Schmettie richting wei. Ja, nou, au revoir privacy dus. Aja. Alsof de mensen rondom ons niks horen? Crookers, fucking slecht man. En toen, horror. LA fucking ik kan geen noot zingen ik krijs alles gelijk een eekhoorn wiens noten gepikt worden door een vliegende eekhoorn ROUX. Ben ik het ook maar afgebold richting tent.

DAG DRIE.
Dag drie is de dag van Das Pop. Ik hou van Das Pop. Ik adoreer Das Pop. Ik ben zot van Das Pop. Maar. Er stond een rij van twee uur aan de douches. Dag, Das Pop. Vaarwel, wrede wereld. Maar geen dag drie zonder een bezoekje aan, jawel, de EHBO. Ja, voor mij! Ik had een blaar! Nee maar, echt, twee blaren! Op allebei mijn voeten! Keileuk! Ik heb een behandeling van maar liefst drie kwartier gekregen door twee (TWEE!) verpleegsters tegelijk! En nu gij! Ik dacht ondertussen effe te kunnen genieten van mijn vrijheid en lekker chickies te checken. Maar nee, enkel zwangere en hoogzwangere vrouwen met minder kleren aan dan goed is voor deze aardkloot en mijn ogen. Toen ik eindelijk hersteld was van mijn oorlogswonden, ging het richting Congorock. Fackingue Kut Spijt Slecht, en meer woorden wil ik daar niet aan vuil maken. Vlug effe richting camping, Jackie halen, want die zat daar op ons te wachten. Hij wou perse mee naar Buraka Som Sistema. Buraka Som Sistema. Daar kan ik gewoon een aparte blog over schrijven. Maar aangezien we nu al weldadig over de limiet aan het gaan zijn, zal ik mij beheersen. Buraka was far out. Mijn persoonlijke hoogte punt van heel pukkelpop. Shaken met die kuduru's en wegue'en met die heupen. En dan een kudde hoeren het podium opvragen, waaronder een uitgemergeld ros geval dat weggelopen leek uit de laatste clip van K-Styles. Kreeg het godvergeten wicht een regen van flesjes en 'HOERUUUUUH' tegen haar botte rosse kop, scheen ze het nog niet helemaal te vatten. Goddank flikkerden die Buraka-negers haar gezwind het podium af. Mooi zo. Van Hoeren naar Namaakbloed en het was te merken. Niet goed dus. Door dan naar Kap Bambinoooooooo, slechte zang maar feest man! Pfff, zalig gewoon. En een Kurt Cobain t-shirt! Liefde! Op naar de camping, change of clothes en richting Fever Ray, mooi plaatsje veroverd helemaal vooraan. Tot een paar junks helemaal scheef begonnen te doen en te dansen alsof ze naar Boys Noize aan het luisteren waren. Er is echt niks aan drugsverslaafden als je zelf niks in je neus zitten hebt, dus ruïneerden ze mooi even de show. Die nochtans GE-fackingue-WALDAG was. Met lasers en hoeden die afvielen. Kortom: what she said. MSTRKRFT owned the boiler. Echt, zelfs ik vond ze goed en ik ben helemaal geen MSTRKRFT fan. Maar stiekem was ik gewoon vol opwinding aan het wachten op de nieuwe LIVE van Vitalic. De man kwam, zag en overwon. Ik vond hem geweldig, kan niet wachten op het nieuwe album. Afsluiter, en let wel, ZALIGE afsluiter van de dag, waren de leukste Nazis van de Bundesrepublik: Kraftwerk! Wat een heerlijke show, wat een prachtige visuals, wat een fantastische verzameling Herrmanschaften op dat podium. Far out, I tell you, Far Out. En daarna was het met mij ook ver uit. Richting tent en op naar dag vier dus. Ohhja ik mag niet mee ofwa? FLAUW.

DAG VIER
Goeie morgen liefje, gij stinkt. Douchennnnn. Stond daar toch niet een vieze spijt rij van een dik anderhalf uur. Mijn oprechte dank om het literaire decorum van deze blog te kelderen. Dus. Lekker lang wachten aan de douches, zodat we pas het laatste kwartier binnenglippen bij Rave our Souls die de boiler aan het raven zijn. Humo heeft zo zijn eigen mening over de gig, maar hey- de Humo ligt hier thuis op de wc. Wat wij gezien hebben was een éél schoon stuksken rave. Op het moment dat de Heilige Tweevuldigheid in hun gele jurkjes 'O Fortuna' op hun pick-up smeet, kreeg ik echt zelfs wel even kippenvel. Jep, fuck Humo. De boiler ging zwaar uit zijn dak zo vroeg in de middag. Op naar de twee sympathiek kerels genaamd Shadow Dancer. Deze twee heren zijn een leuk gezelfschap om samen koffie mee te drinken, maar ze zijn ook fantastisch als producers van moddervette beats in een veel te kleine Chateau. Ze konden er zelf niet genoeg van krijgen maar de kloothommel van een stage-manager liet het hen niet toe om langer te spelen. Ocharme. Maar toen was het tijd om mijn trauma van Dour te verwerken, en dit keer wel vlak voor het podium te staan shaken bij Don Rimini. Ondertussen kregen we het gezelschap van de grootste spijtkop van heel Gent, de jongen die sneller whisky zuipt dan Marlon Brando wijven versiert. Of mannen, maar dat zijn geruchten. De Don was leuk, natuurlijk was de Don leuk! Ik zal zelfs meer zeggen, de Don was ge-wal-dug. Hierna gingen we gezwind op weg om een tweede wonde die Dour op onze ziel had gemaakt te genezen: Rusko! Maar die fucking kut Chateau zat weer veel te vol. Eer wij naar daar gewandeld waren, waren er al mensen onder de tent door aan het kuipen. Bijgevolg, een flippende security die als ware wannabee indiana jones over zo een klein petieterig hekje wou springen maar uit overmoed toch frontaal op zijn bakkes ging. Dat was lachen. Met hangende pootjes gingen we maar terug naar de boiler voor Steve Aoki, die na zijn super set door mijn teerbeminde werd opgenomen in de lijst geile lelijkerds. Ja, amai zenne, ik weet niet wat er in die zijn sushi had gezeten, maar man, wat een set! Heerlijk. En maar Lithium van Nirvana draaien. Zo moet dat. Toen, een voorbeeld van hoe twee onschuldige, onwetende jonge mensen op snode wijze in de luren gelegd kunnen worden door een leugenachtig programmaboekje. Bij Yo! Majesty lazen we veelbelovende dingetjes over een dikke party en topless frontvrouwen. Ja, dat moet je geen twee keer zeggen. But little did we know dat we even later oog in oog zouden staan met een volgroeide wijfjesgorilla die met haar afschrikwekkende bovenlichaam het nut van een bh onderstreepte. Ja echt, onze Jos kroop er mee van in zijn holleke. Jos? Whahahahahahahah. Ondertussen waren we toch maar lekker een plaatsje aan het bemachtigen voor perziken (Peaches). Seppe denkt duidelijk ook aan de minderbegaafden onder onze lezers. Dus, voor Peaches stonden we op een prachtig plekkie, tenminste, als je die gefrustreerde tienerwijven voor ons even naar Auschwitz denkt. Peaches was, ja, leuk. Leuke show, leuke pakkies. Daar blijft het wel zo'n beetje bij. Leuk, dus. Minder leuk was de drummer van The Klaxons, die Prins Filip gewijs niet de bal maar de bas de hele tijd missloeg. Daar ging dus mijn vreugde want ik keek best wel al lang uit naar een optreden van hen. Toen volgde een reeks keislechte gigs elkaar op. Tom-ik-kan-niet-mixen-en-nu-ook-nog-niet-eens-een-fatsoenlijke-dEUS-performance-neerzetten-Barman. Martin Solveig had een slechte kloon bij van Lenny Kravitz, die dan ook nog eens gelijk een janet Nirvana dacht te zingen. Foute boel dus. AFBOLLEN! Hierna volgde een mooi moment. Ik was getuige van mijn geliefde, die zich opeens tien jaar jonger voelde en als een ware Lendo stond te geven bij Dave Clarke. Zijn bewegingen leken nog het meest op één of andere prehistorische paringsdans, maar dat is blijkbaar hoe de mensen, vroeger, lang gelden, op technomuziek dansten. Al bij al een leerrijk historisch intermezzo. Awel den Dave was goe. Maar veel zin om te mixen had 'm precies niet. Luie overgangen en vaak slechte platen die de kleine jongen in mij ook het hazenpad deden kiezen. Toen gingen we richting camping om te gaan batsen. MAAAAAAAAAR, daar aangekomen stootten we op een vergeten fles whisky. En ja liefje, wat doen twee vogelvrij verklaarden als wij dan? ZUIPUHHHH. En de rest is geschiedenis. The end.

les cheveux noirs comme une popstar

Dus. Onze favoriete Hollanderin Anna is veilig terug uit Maltezerland, Schmettie ging de mix in zoals geen Regi hem dat heeft voorgedaan, Jarri is ons nieuwe lievelingsspeeltje op de blog. En ik? Ik heb nieuw haar!
Soort van Mia Wallace meets Amélie Poulain, en een slordige dertig centimeter korter. Mijn schouders verbranden as we speak, omdat ik er geen harig gordijn meer over heb hangen. En vanmorgen na het douchen ook, paniek man! Normaal gezien gaat het als volgt. Na los drie kwartier staan genieten onder een brede straal van minstens 43 graden, draai ik als een ware G.I.Jane de koude kraan open. Ik sidder en kronkel en vanbinnen vloek ik alle duivels uit de rottende voorgeborchten van de fackingue hel, maar je krijgt er wel glazende haren van, tha-hah! Snakkend naar adem en Bog and his angels om genade smekend, tel ik tot tien, en probeer ik in één beweging de kraan dicht te draaien en mijn natte haren naar voren te zwiepen. Met de élégance van een tachtigjarige ex-dokwerker strompel ik de douche uit en tast naar een dikke handdoek. Die draai ik rond de natte dweil die ik mijn haardos noem, waarbij er altijd nog een stukje overblijft, dat lange watersporen op mijn rug achterlaat.
Vanmorgen, zelfde scenario. Tot het moment waarop ik mijn chevelure in de handdoek wil draaien. Oplettende lezers zien het natuurlijk al van zeemijlen aankomen: IK HEB HELEGANS GEEN CHEVELURE. Op mijn hoofd prijken een vijftiental kleine natte plukjes, die ik met de handdoek kan openwrijven tot iets van een honderdduizend kleine natte haartjes. Ik denk maar één ding.
YEAH BABY.

Twee minuutjes los de föhn erin, and we're puttin' it on wax.... It's the new sty-sty-sty-stylllleeeee. Als dat niet mooi is, nou dan mag rottende Joost het voor mijn part ook maar weten. En met mijn nieuwe haren morgen gezellie naar Pukkelpop, lekker Wegu'en op Buraka terwijl You Know Who herexamens zit te makken. Whehehehehehe (brengt een schofterig lachje ten gehore)
Gans feest, dit, dat. En ook nog een mooie foto by Charlotte voor jullie ptitsas en malchicks.

Mr. Dramaqueen

(veel te vroege) goeiemorgen.

Beste mensen, there's a new boy in town! It's me. Feest! Nee, niet echt, want daar heb ik helaas geen tijd voor omwille van die verdomde herexamens. Ja, dat leest u goed: herexamens. En veel te veel. Heb medelijden (en véél), aangezien dat betekent dat ik niet naar Pukkelpop kan, en dat is een drama. Een groot drama. Toch wel minstens even groot als 09/11 (en nee, dat is niet de verjaardag van je schoonmoeder-in-spe die je vergeten bent en waarvoor ze je eeuwig zal haten).

Zoals alle Arabieren naar Mekka horen te gaan (toch sort of), zo hoor ik naar Pukkelpop te gaan. Dat hoort gewoon zo, maar nee. Le Corps Mince de Françoise eindelijk live aan het werk te zien, om dan nog maar te zwijgen van Boy Crisis, Florence and The Machine en Patrick Wolf: het zit er niet in voor mij! DRAMA. ):

Overigens is mijn bioritme helemaal om zeep (ja, het is nu kwart na 6 's morgens, ik ben al wakker van half 6, 'vanzelf', verschrikkelijk is het) en heb ik deze namiddag een examen. Ik ga dus niet meer veel zeveren en medelijden proberen op te wekken (het is toch een beetje gelukt, mag ik hopen?), maar herhalen. De ongewone uitdovingsgronden van de verbintenissen (yes, it does sound hot, doesn't it?), de buitengerechtelijke ontbinding op basis van een uitdrukkelijk ontbindend beding en de coëxistentie van een contractuele en buitencontractuele vordering, ik ga het allemaal nog herhalen. En nog erg veel meer.

Maar voor ik de goeie brave student ga uithangen, MUZIEK.

The xx - Heart Skipped A Beat
The xx, nieuw Brits bandje bestaande uit jongens en meisjes van 'n jaar of 20, soort van experimentele goth-pop, op 11 oktober te aanschouwen in de Botanique te Brussel, album op 18 augustus in de winkelrekken van de betere platenzaak (met andere woorden: bijna niet te vinden in België).

Frankmusik - When You're Around
Een nummer van Complete Me, het eerste - en hopelijk niet laatste - album van Frankmusik. Oorspronkelijk new rave, nu eerder pop met een knipoog naar new rave. Zijn oude zelf was beter, maar zijn nieuwe zelf mag er ook wel zijn. Ohja, vergeet ook niet even naar de '81-classic Golden Brown van The Stranglers te luisteren.

HEALTH - Die Slow
HEALTH is 'n geval apart. Experimentele noise-rock waar veel mensen gewoon hoofdpijn van krijgen, doch is het s-u-p-e-r. 28 oktober live (tevens in de Botanique), be there. Die Slow is de eerste single van hun nieuwe album Get Color en tevens het meest 'toegankelijke' nummer van dat album.

x jarri (:

ps: allemaal kaarsjes branden voor mij deze namiddag graag, god zal u dankbaar zijn (en ik ook).

Donder, onderbroeken & pingpongpalletten

Gisteren op summer switch vandaag op de blog. De enige officiële mixtape (zonder dronken mc gedrag). Click on the pictures like it is your grandmother's clit!!!

Salade, Tomate, Oignon Part 2.

Allez! K zal nen tweeden 'Ollander zoeken e? ( Misschien Jules, die sinds gister mijn officieuze bedmaat is... Of... Froukje, mijn schurkerige maat, in duistere tijden... Of... Alle ja, da zienekek loater wel zenne! )

Goed. Putain, dat was mijn laatste Chacha, en mijn kip ligt dood te gaan. Ze is zo, in dat hok aan het liggen en ik denk dat ze vandaag dood gaat. Mijn blogberichten in the daytime zijn vaak wat kort en weinig interessant, dat komt omdat ik dan niet dronken ben en ik, niks. Ik beleef namelijk niks. Ja, gister duurde het 6 uren voordat we thuis waren, uit de Vloanders.

Zes uren in een auto.

MAAR NATUURLIJK!

WELKOM LIEVE SCHMETTIE IN HET BLOGGERLIJK MIDDEN VAN UWEN WIJF EN DIENS OLLANDSE INQUISITEURESSE!

Terug naar mijn kip. En dat komt dan weer doordat 3fm "Don't look back in anger"van Oasis draait. Gatverdamme. SOoooooo SALLLYYY CAAANNN WAAAAAIIIITTTT SHEEE KNOWS IIITTSSS TOOO LAATE ASSS WE'RE WAAALKIINGGG OOON BAAAAAI"

Doet u mij maar Buraka. of Le Caravane Passe. Of iemand die een lied voor mij schrijft. Gere.

Goed, ik moet op gaan ruimen, en gaan zuipen en dan naar de verjaardag van mijn S. En dan ben ik de rest van de week alleen thuis, dus, wie wilt, komt!

Ha! En L heeft teruggemaild.

Darling Niki, ik zal met hem trouwen! Dus bereid je voor en begin vast zakken rijst in huis te halen. Dan doe ik een hele grote roze jurk aan, met sneakers, nee, allstars en dan doen we hem een sportpak, zo'n heel smoezelig fluogekleurd, rimpelig sportpak.

xxx

Lola Bordello.

Encore une fois!

Abortus, schimmelkaas en dode honden

Gisteren waren we aan het fotoshooten in de bosjes naast de spoorweg Antwerpen-Lommel. Die bestaat, de spoorweg Antwerpen-Lommel. En nee, ik weet ook niet waarom iemand in godsnaam van Antwerpen naar Lommel zou willen sporen, maar daar gaat het niet om.
Waar het wel om gaat is dat het deel van de bosjes waar wij net aan het shooten waren, super duper afgelegen is. Je moet eerst duizend miljard meter door het mulle zand ploeteren en dan met gevaar voor eigen leven de spoorweg over klauteren. Maar dus.
De shoot is over, en ik trek mijn witte kleedje over mijn hoofd. Ik zoek een paar minuten in mijn nakie naar mijn ondergoed.
Ik vind mijn ondergoed, ik doe het aan. Dan hoor ik een vreemd geluid. Ik kijk achterom. Nog geen drie meter achter mij staat een motherfucker van een vieze druipende kankerfuckende geile ouwe smerige klootzak TE STAREN. Met ogen enzo, weet je.
Ik staar hem verbouwereerd aan. Hij blijft terugstaren.
Ik verwittig mijn vriendje. Als we opkijken zien we hem glurend verdwijnen in de bosjes. Met zijn fiets (fiets!) en zijn coureurspakje (jah!) en zijn (fucking!) klikschoentjes!

Toen was ik zo boos dat ik heel veel Mc Flurry heb gegeten. En zo is het gegaan.

Regi Sucks Cock

Maaaaar dat wisten we al langer. Tegenwoordig zijn we ook gans verknocht aan het hele lomography foto gebeuren en heb ik mij ook een holga gekocht, die de laatste weken volop gebruikt en misbruikt wordt. Dus verwacht van mij hier regelmatig maar eens een paar foto's.
Ook wil ik aankondigen dat dit weekend de nieuwe Der Schmetterling Mix Tape, genaamd Thunder, Panties and Pingpongpallets (Yes Indeed speciaal voor de blog) op Switch (stu bru) zal uitgezonden worden van 23.00 tot 0.00. en zondag zal deze al te downloaden zijn hier op de T.P&P blog.

LOLA EN DE DUITSERS...

Of nee, beter gezegd, Anna TEGEN de duitsers.

Ik haat Duitsers. Ze zijn overal, en ze spreken Duits.

Duits is de zwijnerigste taal van de hele fucking wereld, en het klinkt alsof ze spontaan allemaal een kankergezwel in hun strottehoofd hebben wat is uitgezaaid naar het gedeelte van het brein van waar uit de spraak word geregeld.


VIVA HOLLANDIA, VIVA BELGICA!