Save the DRAMA for your MAMA

Welja, wel godverdomme ja. Ik dacht weer eens slim bezig te zijn toen ik mezelf ietwat overblufte bij het uitzendbureau. Natuurlijk, oké, het is niet het allerverstandigst, maar ik dacht: Dan plannen ze me mooi vaak in.
Dus, de lieve mensen daar, dachten en denken dat ik met volle dienbladen kan lopen. En bier kan tappen en met meer dan drie borden kan lopen. Surprise, surprise, ik kan dat dus niet. Ik heb geen volle dienbladen nodig in mijn leven, ik gebruik gewoon flessen. Dat geeft gelijk het hoe en waarom aan van het tweede punt, bier tappen. Ik ben geen BELG ik lus dat dus NIET. I do very well on anything but that. I do not want a pony, I want a Jäger, dankeschön. En met borden lopen. Wie de hel in zijn normale leven loopt met borden en waarom? Waarom niet gewoon twee keer met twee borden lopen, dan heb je hetzelfde effect. Dus ik werd gebeld, of ik dit weekend in Z. wilde werken op een viersterren-chateau-hotel. Tuurlijk. Doen we even. Niet. Doen we dus even niet.

Ik heb gelogen. Gezegd dat ik familieweekend heb. In Limburg. En dat we vanavond al vertrokken. Ik denk dat het verstandig is om mijn cv te gaan printen, vele malen, en dan maar écht werk te gaan zoeken voor deze vakantie. Dat lijkt mij, persoonlijk, het beste. Voor de rest ga ik dit weekend alleen nog maar zuipen met lieve vrienden, and I do not care. At all. So save the fucking drama for your MAMA.

€ 4,95

R E F O R M / D E F O R M

Zou ik dan niet beter...

Eens stoppen met drinken? En iets anders gaan gebruiken... ?

W O R K B E A T F I E R C E S O U N D

http://www.youtube.com/watch?v=eyqUj3PGHv4&feature=related


YOU GOT TO BELIEVE IN THE YES.

C'est fini car pire que ça serait la mort

Vraagje: wat doe je als de ex-batsslet van je verloofde plots voor de toog van je broodjesbar staat en een Broodje Tante Jeanne bestelt? Dan neem je het oudbakkenste pain français, prak je het vol met aardappelsla, vingerdik eiersla erop, een paar vette plakken kaas, pikante saus, een handvol uien en augurken, en dan- als niemand het ziet- knijp je er nog een goeie neut mayonaise op. Alsjeblief lief kind. Dat zijn dan 1300 volle kilocaloriën, als ik even slordig mag rekenen. Bedankt en smakelijk hè.

Maar nu over tot de orde van de dag: Stromae. Mijn dj-lief zal mij haten en verachten omwille van deze post, maar hij moet effe zijn bek houwe- ik weet namelijk wat er in het derde schuifje van links op zijn kamer ligt.

Stromae, aka Paul van Haver is ne Brusselse gamin- en ne schone, en zijn naam is verlan voor Maestro, zoals jullie allemaal wel al gesnapt hadden. Hij heeft het liedje geschreven dat- tot spijt van wie het benijdt- in fitnesszalen, fakbars en supermarkten aller landen weerklinkt: Alors on danse.
Het liedje is simpel, elegant en het sax sampletje maakt een mooie evenwichtsoefening tussen catchy en rotirritant. En dan de lyrics! Doen me denken aan die ene avond met C., toen we nóg younger en nóg angrier waren, en toen we met ons allerlaatste geld twee flessen wodka hadden gekocht, en onze laatste coke versneden met talkpoeder. Ik weet nog hoe C. explosief in het rond kotsend van de trap stuikte, waarna ik langs de brandladder uit het raam klom omdat ik niet in de buurt van de zuur stinkende trap wilde komen. En C., lieve magere dealende vechtende vloekende C., die lachte. "C'est ça. Dès que maintenant, ça peut pas devenir pire." En daar moesten we op drinken. En kotsen. En ik geloof dat we toen in slaap zijn gevallen. Ik weet dat niet meer.

En dat  is waarom ik die Stromae wel mag. Omdat ik nu weet dat ik, als ik op een dag wakker word en and I will find my anger gone... dan zal ik ophouden met overal tegen te trappen, en gewoon dansen. Zingen niet, dat kan ik niet. Maar gewoon, on danse.
En jezus man, het is gewoon een lekker nummer. Hoef je toch niet zo godverdomme filosofisch over te doen.

W E A R S U N S C R E E N

Wat ik eigenlijk tegen je zeggen wil...

Ik vind het stom dat ik altijd te eerlijk ben en dat ik niet kan slapen.

c harmbracelet

One Art.

The art of losing isn’t hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn’t hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother’s watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn’t hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn’t a disaster.

—Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan’t have lied. It’s evident
the art of losing’s not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.
                                                                -Elisabeth Bishop

P R A K

THE BOYS

Don't you ever, don't you ever stop being dandy

Iedereen kent wel dat soort momenten, waarop je in je kamer gebarricadeerd bent, verstopt achter de kast terwijl voor de deur een Opus Dei-priester Spaans praat met de kersverse echtgenoot van je anorectische nicht. Maar dat was gisteren. Vandaag ben ik veel te vroeg moeten opstaan, heb ik Lu-koekjes gevroten als een vark en praktizeer ik de procrastinatie van mijn Himalaya-bergen werk met stugge doorzetting.
En dan nu, bij wijze van boodschap van algemeen nut, al de plaatsen waar jullie deze week heen moeten strompelen op jullie kleine bokkenpootjes... That is, als jullie into feest, mijn gezelschap, en heul-heul-veul al'cool zijn. En zijn we dat niet allemaal een beetje?

Morgen, aka woensdag éénendertig maart tweeduizendentien, ga ik in het STUK in Leuven naar nieuwZwart trio + The Rott Childs. NieuwZwart trio, dat zijn mijn oude-maar heel stil in het geniep nog niet vergeten- jeugdliefde Mauro Pawlowski, en twee vrienden- ahja, trio- snap je? En The Rott Childs is één van de feniksen die herrezen is uit de smeulende assen van El Guapo Stuntteam. Ze zijn, met andere woorden, het broertje (het kleine, vuile enfant terrible met kapotgevallen knieën) van The Vermin Twins en The Sore Losers. Maar als je daar een thesis over wil schrijven, stel ik gewoon voor dat je mijn verslag ervan in Vice afwacht. Want dat doe ik dus tegenwoordig ook, schrijven voor Vice Magazine en gratis champagne drinken en heroïne in een pijpje.

Donderdag, aka donderdag één april tweeduizendentien, geeft Tommy Hilfiger (waarvan ik altijd dacht dat hij een heaumeaux genre Ricky Martin was, maar de brave man is getrouwd en heeft kinders met alles erop en eraan) een partijtje in K-NAL in Bxl. De mooie jongens van Das Pop gaan er zijn, en de mooie jongens van French Horn Rebellion en Motor en nog vele, vele andere mooie jongens. En meisjes- mooie meisjes gaan er ook zijn.

Vrijdag, aka vrijdag twee april tweeduizendentien, ga ik batsen met Der Schmetterling. De hele dag, avond, en nacht. En dan zal Tristan Eugene Anders ons horen, aan de andere kant van de muur. Maar hij vindt dat niet erg, en wij ook niet.

Zaterdag, aka zaterdag drie april tweeduizendentien, geeft Jules X zijn feestje Dominion in de Zoo, alwaar ik de voornoemde Der Schmetterling zal groupiën. Dit vooral door andere groupiënde wijven op venijnige wijze in hun vitale organen te trappen met deze schoenen die behalve keischoon ook moordend zijn voor enkels en aanverwante huidplooien. Voorts zal ik ook genieten van de oude school liedjes die er gespeeld zullen worden, en die ik allen- één voor één- in mijn hart draag.

Zondag, aka Paasdag, is het Pasen, wat naar aloude traditie betekent dat ik mij schaamteloos te buiten zal gaan aan cacao-producten. Waarom? Omdat ik een vrouw ben, met hormonen en tieten en alles. Alles. 's Avonds zal ik mij met de prachtige, glitterende, heerlijke, schitterende, lieve mensen van we go hardcore with glitter on the floor naar Antwerpen begeven, waar ik hardkoor glitter op de vloer van kakbek zal strooien. Omdat dat leuk is, ahja.

En dan, daarna, vervolgens, zal het vakantie zijn. Twee weken lang, die ongetwijfeld een aaneenrijging van heerlijke, ontroerende, spannende momenten zullen zijn. En waarin ik veel pasta zal eten, aangezien Schmettie alleen maar pasta kookt, soms met iets erbij en soms ook croque-monsieur. Maar dat is goed. Alles is goed. Op de één of andere manier.

WHAT'S A BOY TO DO?

I know my saviour's love is real.