Dear Sigmund Freud, yo mama!

Alweder een literaire co-operatie van Darling Niki en Schmettie!

 
Na alle onfortuinlijke lotgevallen van de laatste weken had ik nog eens nood aan een feestje waar ik niet geroofied, overvallen, aangerand of van mijn wodka beroofd werd. Dat gaat op den duur ook vervelen, weet u. Vrijdag gespte ik dus 14 centimeters onder mijn hielen, verzamelde mijn lievelingshomo's en vertrok samen met mijn vriend Jaak Daniël naar Blast Your Ghetto. Cafe Capital was packed, zo'n kale deurgorilla kneep in mijn derrière en dat vervelend kind was er, in een blauwe pencilskirt (nou!), maar deze rotte teleurstellende wereld leek meteen toch een stuk minder rot en teleurstellend. Fanklub Dj's speelden uitzonderlijk lekker, Gesaffelstein liet het  niet aan zijn hart komen dat één of andere gettomongool zijn stekker uittrok en ik zal the Hacker beloofd-op mijn erewoord nooit ofte jamais nog Een Ouwe Zak noemen. Nee, ik zal hem Geweldig en Te Gek en Fantastisch noemen. Laat de beelden van Flesh and Bone voor zichzelf spreken. NEE The Hacker is zeker nog geen vergeten en verloren gegane GOD.

Mijn smena geraakt ook eindelijk eens leeg. Dus verwacht binnenkort ook maar een paar foto's van blast.

Aanstaande vrijdag komt er ook weer een lekker koekje naar de Make-Up Club afgezakt. Een Chewy Chocolate Cookie namelijk. Na een fantastische passage op de allereerste Fight Klub doet hij nu Blow The Speakers aan. Wie op de eerste editie van BTS was weet dat het toen feest was. Zo niet: check the video. ongetwijfeld gaat het er deze keer ook weer los op zijn. 
En omdat wij niet graag zouden hebben dat onze lezers een feestje zoals dit zouden missen geven wij 3 tickets weg. Het enige wat je hier voor moet doen is simpelweg Chewy Chocolate Cookies bakken. De eerste drie die daarmee aan de kassa verschijnen mogen gratis binnen. De mensen die niet bij de eerste drie zijn en toch koekies bij hebben kunnen ze altijd achterlaten aan de kassa of aan een van de tp&ppp bloggers geven. Dan zorgen wij wel dat ze bij CCC geraken. Echt waar. Zelf koekjes opeten zouden wij nooit doen. Nooit.
Wie te lui is om te gaan koekenbakken, maar wel zeker wil zijn van een plaatsje op de dansvloer, kan zich natuurlijk ook naar de Cream, Limits of Optic Center Laloux in Gent begeven voor een voorverkoopkaartje. Rep jullie zo snel je kleine bokkenpootjes je kunnen dragen, want de voorverkoop gaat hard en dit willen jullie echt niet missen. Behalve CCC zijn er immers ook Who Are We, Static and Greedy en de mannen van The Oddword om van te smullen. Lekker? Dat dacht ik!

Afspraak dus vrijdag in Gent voor een heerlijk feestje, lieve kleine koekenbakkertjes van me!

Yours Truely,
Niki en Darling Schmettie

Pick yours bitch... Yesterday Night's Scores

• 1 goed idee
• 4 lieve vrienden
• 7 sloten met DRANK
• 3 mannen gekust
• 1 wijf op haar bek geslagen
• 2 barkrukken in de vernieling
• 5 wijnglazen in de vernieling
• 1 boze man
• 2 boze barflikkers
• 1 brit
• 1 patat ketchup en knoflooksaus
  
• 1 telefoonnummer
• 1 date komende woensdag

Who needed Christ anyway?


All my L.O.V.E.

Say No To Haïti.

Komt u maar door met uw hatemail, kan gelijk de prullenbak in.

Bij deze, wil ik even mijn gal spugen over het feit, dat "opeens" wanneer er een "ramp" gebeurd in een land wat eigenlijk altijd al ontwikkelingshulp, in welke vorm dan ook heeft kunnen gebruiken, de ogen van de mensen in de Westerse landen open gaan.

Och en ach wat is het zielig dat een meisje geen moeder meer heeft. Dat een vader zijn zoon nergens meer kan vinden... Dat het echtpaar dat in goede gezondheid al 40 jaar samen was, op deze manier uit elkaar gescheurd moet worden.

Ja, dat is verschrikkelijk, en ook ik word misselijk als ik de beelden op de televisie zie. Maar opeens lijkt het wel of we Afrika, Afghanistan, India en al die andere landen en gebieden, waar ons geld ook zo ontzettend veel dingen zou kunnen veranderen, verbeteren, vergeten.

Daarom geef ik geen geld aan Haïti. Als het op dit moment in mijn bereik lag, om op wat voor andere manier ook, dan geld te storten, hulp te kunnen bieden, deed ik dat. De geweldige Nederlandse actie, waar 163 BN'rs aan meededen, is mede door minister Bert Koenders, uitgelopen in een waar "smijt-met-je-geld-festijn", waar we uiteindelijk meer dan 83 miljoen (!) euro mee in het laatje hebben gesmeten. Dat is goed. Meer dan genoeg.

Vergeet u alstublieft niet de Aids, kinderprostitutie, hongersnood, moedersterfte, kindsoldaten, kinderarbeid, en wat dies meer zij. Ook zij kunnen uw steun heel erg goed gebruiken.

Nein nein nein nein nein nein!

Jullie lieve vrienden van Thunder, Panties en Pingpongpallets zijn niet alleen ontzettend mooi, rijk en intelligent, we zijn ook nog eens altijd up-to-je-dat met alle celebrity juice. Vandaag hebben wij voor jullie een paar mooie plaatjes verzameld van mensen die nooit met blok-joggingbroeken en examenbaarden duizendbladige cursussen hebben gefluo'd, en toch gemakkelijk meer verdienen dan het bruto-nationaal inkomen van Haiti. Wij noemen zoiets: schpijt! Dames en Lieve Heren, welkom bij de Mooiste Rode Lopermomenten van de Golden Globe Awards 2010!

It never rains in California, my ass. De rode loper gister in Beverly Hills lag er moerassiger bij dan de Everglades. Kate Hudson probeert alvast droge voeten te houden met massive plateauzolen van Casadei. Witte plateauzolen. Dat is van het station van St-Truiden, medio 1997 geleden dat ik nog zoiets heb gezien. Maar alle, schoon.

Een cokehead met glitters erop, of hoe Lindsay Lohan haar blonde kleurspoeling beschermt tegen de regen. En call me a bitch, maar ze lijkt wel zwanger. Hmmpf. Met die glitters. En die kap. En die schpijt.

Ik heb geen idee wat dit moet voorstellen, maar het lijkt wel een verkouden poedel met de neergestorte vleugels van Ikaros erop geplakt. Naar het schijnt heet het AnnaLynne Mc Cord en speelt het in 90210, maar ik hou het op de gekke schapen ziekte.














Hallo, Heather Morris? De Tiffany's in Hechtel-Eksel heeft gebeld, en ze willen hun lampekap terug.

TEAM EDWARD! TEAM EDWARD!
Nuja...







Maar al deze teleurstellende teleurstellingen, en Mariah Carey's décolleté kunnen qua teleurstellingsfactor niet tippen aan de grootste teleurstelling der rotte teleurstellende teleurstellingen. De Mensgeworden God Quentin Tarantino, nochtans genomineerd in drie categorieën, werd met lege handen naar huis gestuurd. Gepwnd door een stel overgroeide smurfen. Oke, om heel eerlijk te zijn met jullie, ik heb Avatar zelf nog niet gezien, dus zoals gewoonlijk heb ik weer geen idee waar ik het over heb. Maar Holy Mother of Fuck, Inglorious Bastards is de beste film die ik in lange, lànge tijd gezien heb. Ik was gewoon aan het stérven, toen Brad Pitt Italiaans sprak. Of gewoon al de zin: "We in the killin' Nazi business. And cousin, business is a-boomin". En dan Standartenführer Hans Landa, die "Attendez la crème" zegt. Bloed-fackingue-stollend. Christopher Waltz , die de kolonel vertolkt, heeft trouwens wel een verdiende Golden Globe gekregen. Maar Tarantino dus niet. Call in the Bear Jew!

Maar omdat het in deze tijden van economische recessie en zedelijke verloedering altijd nobel is om met een positieve noot te eindigen, nog even dit. Michael C. Hall, die onlangs gediagnosticeerd werd met kanker, kreeg een Globe voor zijn rol als Dexter, de meest fuckable serial killer van de US&A. Hall kon ons trouwens vertellen dat hij aan de beterhand is. We love you!

Tot zover de Golden Globes, voor een volgend event vol glamour en mooie mensen is het wachten tot 4 maart 2010. Thunder, Panties and Pingpongpallets- The Party. Just saying!

Al mijn liefde en Jack Daniels,
.xx Niki

Pissing everywhere isn't very Chanel

Deze zomer, aan de rechtbank van eerste aanleg. Cindy, een moddervet wijf met een groot hart met 'Danny' erin op haar linkervleeshomp- um, borst getattoeerd, wil scheiden. Van Danny. Omdat Cindy nu met Angelo neukt, mevrouw de rechter. Aldus Danny.

Het kan verkeren, zei Bredero, maar we moeten allemaal toegeven dat tattoeages een beetje tricky business zijn. Toen mijn buurmeisje op haar twaalfde 'Taylor' in haar arm brandde met een passer, had ze nog geen idee dat de Hanson-brothers een jaar later al veel minder te mmm-boppen hadden. Of denk maar eens aan het Trieste Lot van Schurfie het Vlaamse Sterrenmeisje. En al die wichten met zo'n prachtig tribal reetgewei wil ik over tien jaar ook liever niet tegenkomen. Gravity, cruel thing.

Nonetheless zijn tattoos wel way cool. Denk maar aan Ash Stymest. Hubba hubba ding dong!
Suicide Girls, Amy Winehouse, Johnny Depp, anyone? Ed Westwick, zum beispiel, heeft ook een leuke verzameling. I'm Chuck Bass... yes you are, baby! Of die ene kerel met die 'Johnny Cash'- ink op zijn hart, die kon mij wel krijgen. Als hij niet zo'n raar haar had. En een kilo of vijf verloor. Anyways.

Het blijft een boude beslissing, om je zachte babyhuidje aan de naalden over te leveren. Maar als je ooit twijfelt of iets cool is... Who who gonna call! Kaiser Karl natuurlijk!
Terwijl pissing everywhere nog steeds niet erg Chanel is, zijn tattoos dat nu wel. Nep-tattoos, welteverstaan. Als het aan Lagerfeld ligt, huppelen we deze zomer allemaal rond met plaktattoos van parels, Chanel-monogrammen en vogeltjes om onze polsen, dijen, en halzen. Do we like? We like!
En terwijl die vuile Vuitton nylons die ik moet en zàl hebben, nog steeds driehonderd rotte ponden kosten, zijn de Chanel tattoos een koopje waar Maasmechelen Village het schaamrood van op de wangen krijgt: 50 welbestede euries voor 55 tattoeages, en de groeten thuis!
Weten jullie hoe ik zoiets noem? Ik noem dat: Kei-tof.

Tenslotte kan ik jullie nog vertellen dat 2010 een jaar van awesomeness wordt voor jullie geliefde blog! Met trots zullen wij jullie binnenkort onze nieuwe schrijfbitch kunnen voorstellen, en gaan we met gratis tickets voor allerlei coole feestjes naar jullie bolle (maar mooie) koppen gooien. In maart is het ook tijd voor de eerste Thunder, Panties and Pingpongpallets- The Party, waar we de mooiste dj's en de beste partypeople op één dansvloer gooien om te feesten alsof het 1999 was. Later meer!

In afwachting verblijf ik,
jullie Darling Niki .xx

There's Things I Haven't Told You

The Night Life Circus at Central Studios Utrecht...


Wat moet ik meer zeggen? Het was een geweldig, uitbundig, spetterend, geil feest.
Als burlesque bearded lady was ik als entertainend personeel aanwezig, en geëntertaind heb ik, en
ben ik door de geweldige DJ line up ( waaronder The Audio Bullys, Kraak en Smaak en Benny Rodrigues), de onnoemelijk heerlijk verklede gasten en mijn lieve schatten van de StiltWalk, geëntertained.

Een wilde nacht, waarvan ik nu nog aan het bijkomen ben, ik lig de hele dag op de bank en rond elf uur, twaalf uur, kom ik enigzins tot leven.
Nu ben ik klaarwakker en heb net alle foto's die ik gekregen heb, uitgepakt. De pc doet het ( special thanks to Harrie) en ik ben geneigd nog even lekker te gaan koken.

In 2010 hoop ik meer en meer te gaan feesten, met de helden van mijn hart. Hoop ik de zomer op Ibiza door te brengen en de prins van zijn tijd te ontmoeten.

Oude liefdes zal ik laten voor wat ze zijn, en nieuwe liefdes zullen zichzelf gaan moeten bewijzen.



Al mijn liefde, duizend dikke kussen,

Lola Beretta

New Years Eve is a Bitch

Alles is te duur, iedereen hebben we al gezien... Die opgefokte nieuwjaarssfeer. But thank god there is BXNYE in de geweldige Gesu Church. Vette lokatie, coole promo plus er wordt ook water geserveerd aan de toog. Dj's zijn niemand minder dan Oxia en Dj Mujava, die we allemaal ongetwijfeld kennen van zijn hit Township Funk. Laat u echter niet misleiden door zijn irritante platgedraaide hit, want de man zit op het legendarische Warp label. En dat wil al wat zeggen.

Weer iets helemaal te gek uit de lage landen is Boemklatsch. Een groepje ongeregelde Nederlanders die met veel te veel op het podium staan, maar dat wel heel goed doen en niet bang zijn van verschillende muziekgenres. Volgens hun website zou deze set vanop het Release the Beast Vice feestje helemaal dope zijn. Check it out!

...and some goodies!

Trash Yourself and The Toxic Avenger - Song 2

Death Metal Disco Scene - 21 (John Bourke Remix)

I'm not gonna teach your girlfriend how to dance with you

Ik heb een probleem. Toegegeven, ik heb er wel meer. Maar afgezien van mijn alcohol-, drugs-, geld- en concentratieproblemen heb ik nu ook nog eens de verlovingsring gevonden bij Tiffany. Schmettie zal zijn auto moeten verkopen en een hypotheek moeten nemen op het huis van zijn ouders. Ach, de keuze tussen leven onder schuldbemiddeling en ongetrouwd oud worden, no Chinese torture comes close!

Gelukkig is deze rotte teleurstellende wereld nog vol leuke leukigheidjes die mij elke morgen (ahum-middag) weer de moed geven om uit mijn warme bedstede te rollen.

1) AMPT! Donderdag wordt weer zuipen, roken, vloeken, tieren en alles doen wat god verboden heeft. Goldfox- de rosse antichrist, Der Schmetterling- mijn geperverteerde broeder in het kwaad, Static& Greedy- die binnenkort samen met Chewy Chocolate Cookies (ja!!!!!) in de make-up staan en de sympathieke host DNCL, verenigd op één affiche voor een laatste tour de force in pre-blok Leuven. Be there or be David Guetta!

2) Blast Your Ghetto, de maandelijkse afspraak voor the last elegant youth in deze rotte teleurstellende wereld. Helaas kan de bloedmooie Charlotte Boeyden er niet bij zijn om haar stiletto's op de dansvloer te wagen. Maar check ondertussen vooral haar plaatjes, la fille et son appareil photo Hasselen Hoff tot ver buiten de landsgrenzen. Een jonge, mooie en talentvolle fotografe met een stralende toekomst. Cry me a river, KCP.

3) Soulwaxmas! That is, als ik zaterdag nog steeds meer witte bloedlichaampjes dan alcohol in mijn aders heb. En als ik Schmettie niet vertel dat ik stiekem ga trouwen met Erol Alkan, want dan kan je er donder op zeggen dat we weer, in de kou en het donker, voor een gesloten achterdeur gaan staan omdat iemand zo nodig manu militare mijn maagdelijkheid moest beschermen.

4) De blokperiode (voor rotte zedenloze studenten als ik) of kerstvakantie (voor rotte zedenloze schoolkinders, werknemers, werklozen en gehandicapten). De periode bij uitstek om rotte, teleurstellende bezigheden te verheffen tot onbevredigende obsessies! Zoals daar zijn:
-met schaamrood op de wangen toch maar alle afleveringen van Gossip Girl kijken
-je leven laten beheersen door de horoscoop van Elle
-huilen bij gedichten van e. e. cummings
-de hoes ontwerpen voor de nieuwe Daily Bread plaat,
-voor 31 december nog snel profiteren van de verlaagde BTW in de UK om iets leuks te vinden voor onder mijn kerstboom
-alle exemplaren van de rottigste aller platen, I think I like it, in brand steken en de assen de Zenne strooien
-mensen stereotypen volgens hun favoriete auteur
-de kerstboom volhangen met de allerleukste leukigheidjes van Titi+The German Kid
-Striporama vol. 1, 2 en 3 na elkaar kijken

Of misschien kan je gewoon ook iets nuttigs gaan doen. Maar daar kan ik je niet bij helpen.
You know you love me,
xoxo Darling Niki

Move ove,Lola Bordello!

THE LATEST NEWS, AS ALWAYS ON YOUR FAVOURITE BLOG

"THUNDER, PANTIES AND PINGPONGPALLETS"

Lola Bordello has reinvented her lovely, sweet, drunk, selfish self into...

LOLA BERETTA

For the love of God.

Move over, Hannah Montana!

Een interview met Pauline Grossen, Belgiës jongste has-it-all

Toen ik dertien jaar was had ik een beugel en een vette huid. Pauline Grossen is ook dertien, model, actrice, prestentatrice en huppelt in binnen- en buitenland van de ene fantastische opdracht naar de andere. Ze schitterde in campagnes van ondermeer Mer du Nord, RiverWoods, Lee, Roxy en EDC en speelde mee in De Helaasheid Der Dingen, Buitenspel, Vermist, Spring en zowat elke grote Vlaamse serie. Een interview met onze jongste it-girl!

TP&PPP: Je bent met zoveel dingen bezig, maar als we je met één woord zouden moeten benoemen, wat zou je dan het liefst horen? Pauline het model? Pauline de actrice? Nog iets helemaal anders?
Pauline: Dat is heel moeilijk, want ik doe alles super graag. Maar toch liever Pauline de actrice, omdat je als actrice meer moet kunnen dan als model. Model zijn is gewoon ook zo relatief. Als je een goede make-up artist hebt, een super speciale outfit en een goede fotograaf dan kunnen véél meisjes model worden.
Je inbreng als model is, vind ik, echt beperkt: je bent niet echt speciaal tenzij je Kate Moss bent ofzo. Maar voor de rest weet toch niemand wie het model is in de Flair, de Libelle of zelfs de Elle en andere boekjes? Als actrice is het anders, daar sta je er alleen voor en moet je echt iets kunnen! Dat geeft dan ook meer fierheid en voldoening.

TP&PPP: Of je nu poseert, acteert of presenteert, je moet er altijd goed uitzien. Ben jij erg bezig met je uiterlijk? Zou je bij voorbeeld je prachtige lange haren kort laten knippen als dat nodig was voor een grote opdracht?
Pauline: Ik ben zoals iedereen bezig met mijn uiterlijk, maar niet overdreven. Ik loop er heel normaal bij, koop geen dure kleren en zie eruit zoals elke teenager. Wat mijn haar betreft: ik mocht eens in een Franse film meespelen (Survivre avec les loups) als ik mijn haar kort zou knippen. Ik heb dat geweigerd, en in plaats van een belangrijke rol kreeg ik toen maar een klein rolletje.
Ik wil niet alles doen om in een film mee te spelen of om op een foto te staan! Ik laat alles op mij afkomen, bel of mail zelf nooit naar agencies en ik ga ook nooit naar feestje in de hoop dat ze mij daar zien. Ik netwerk dus héél weinig, wat misschien niet zo goed is, omdat veel opdrachten nog altijd via netwerken en 'vriendjes' worden gegeven.


TP&PPP: Je was laatst te zien in de Helaasheid der Dingen, en daarvoor ook al in ondermeer Buitenspel van Jan Verheyen. Ik herinner me dat ik heel erg heb moeten huilen bij die laatste film, maar hoe voelt dat voor jou om een film te bekijken waarin je zelf meespeelt? Moet best raar zijn om jezelf op zo'n groot cinemascherm te zien!
Pauline: Toen ik mijzelf voor het eerst zag in Buitenspel vond ik dat enorm raar! Jezelf zo groot op het scherm zien is toch even wennen. Ik zag ook alleen maar de dingen die ik minder goed had gedaan. Nu, in De Helaasheid was dat al anders en was ik veel meer bezig met het acteren zelf. Het blijft natuurlijk raar om jezelf zo in de cinema te zien, maar het is ook wel héél leuk!

TP&PPP: Ik denk dat weinig meisjes van jouw leeftijd zoveel in contact komen met mode, stylisten, make-up artists en kappers... Heb je een paar fashion tips& tricks voor ons?
Pauline: Ik heb in feite weinig tips en tricks omdat ik net vind dat iedereen zichzelf moet zijn, ik heb een hekel aan copycats! Ik probeer altijd mijn eigen accenten te leggen in mijn kledij, kijken in welk genre je het beste past en daar dan ook voor gaan. Leuke kapsels, rare combinaties en het belangrijkste van alles: accessoires, die zorgen voor de final touch. Maar vooral: kopiëer niet de look van iemand anders, blijf jezelf en durf iets nieuws proberen!

TP&PPP:Je krijgt vast massa's (terechte!) complimentjes en leuke reacties... Maar er zijn waarschijnlijk ook mensen die jaloers of vervelend reageren, of anderen die alleen bevriend willen zijn omdat je bekend bent... Hoe ga je daarmee om? Of de mensen die fake facebooks oprichten onder jouw naam, stuur je hen dan een gepeperde scheldmail?
Pauline: Ik krijg inderdaad vaak leuke complimentjes, maar er bestaan ook heel vervelende mensen! Jaloezie is echt iets lelijks, dat heb ik al gemerkt! Meestal komt het dan van mensen die mij niet eens echt kennen, maar toch al met een 'oordeel' klaar staan.
Soms gaat het heel ver, en beginnen jaloerse modellen roddels te verspreiden. Ik kreeg ook al dreigmails! Onlangs was er ééntje die dreigde dat ik problemen zou krijgen als ik niet alle kids van Studio 100 van mijn facebook verwijderde. Vroeger had ik daarvoor zeker tranen van onbegrip gelaten, maar nu zeg ik foert tegen zulke mensen! Na dat mailtje heb ik net héél veel mensen van Studio 100 toegevoegd, en een beleefd maar duidelijk mailtje terug gestuurd dat de directie ervan zou horen als ik ook maar één slecht woord over mezelf zou opvangen bij Studio 100.
Er duiken ook voortdurend fake netlogs, facebooks en e-mailadressen op. Daar kan ik nog mee lachen en beschouw dat als een compliment, maar soms gaat het hier ook te ver! Iemand die onder mijn naam super grof deed tegen iedereen, om mij zwart te maken... Je ziet hoe je op internet ongestoord je gang kunt gaan als je iemand wil schaden.

TP&PPP: Je bent nu al jarenlang bezig met modellenwerk, bij heel erg goede en bekende fotografen... Aan welke shoots heb je de beste herinneringen? Of heb je ook foto's waarbij je denkt 'o jeeeee!'?
Pauline: Ik heb inderdaad al met veel verschillende fotografen gewerkt en het is bijna altijd even leuk ! Een heel leuke shoot was voor River Woods: mooie kleren , lieve mensen en toffe sfeer... Of een shootje voor Mobistar, in Bretagne, met super weer. We mochten daar overnachten met een hele bende kids, en we hebben toen enorm veel gelachen!
Waar ik het meest fier op ben is als ik mag werken met bekende buitenlandse fotografen zoals Michael McCabe, Yolanda Kingdon of onlangs in New York met Ludvik Herrera! Of toen een Grieks ontwerper mij contacteerde om zijn kleren te shooten, dat vond ik ook uitzonderlijk!
Maar het is ook niet altijd evident. Ik herinner mij een keer in januari, -3° buiten en ik moest ik een shortje en topje buiten poseren voor een barbecue party! Ik kan je verzekeren dat het 10 minuten shooten was en dan vlug naar binnen om weer op temperatuur te komen!

TP&PPP: Je hebt al een cv om steil van achterover te vallen, maar is er iets dat je nog eens absoluut wil doen? Je volgende grote droom?
Pauline: Ik wil zeker nog acteren, dus ik hoop dat ik nog eens gevraagd word voor een film of serie. Ook het presenteren, zoals toen bij JAM op vt4 vond ik echt iets voor mij. En tegen super speciale foto's zeg ik nooit nee, mijn voorkeur gaat naar uitzondelijke artistieke shoots waarbij echt een hele ploeg alles wilt geven. Ook wil ik meer in het buitenland shooten, maar dat gaat wel in orde komen want ik krijg best al veel opdrachten uit Londen en NY.

TP&PPP: We zullen er ongetwijfeld nog van horen!

Trash Yourself!

It was last Fight Klub, and things were allready getting rough, as S. threw up his Garden Lovers Pizza with Extra Chicken, Schmettie lost another pair of Ray Bans and some ugly dyke tried to harass me at the toilets. It must have been about that time that Trash Yourself took over the K-NAL stage and Hasseled our Hoff with a wild, loud and stirring set. I had, honestly, never heard of them before, but it was quite a business card they handed out. Trash Yourself are John, the white boy who plays that funky music, and Heidi, who is basically drop-dead gorgeous.
John said he liked my make-up, which was our cue to submit him to a cross-examination.

TP&PPP: How did you and Heidi meet and how did you start up this project?
John: We met in Oklahoma where we are from. I was DJing some warehouse parties and she was there one night and requested Madonna or something. Then we ended up having classes at college that were next door to each other so we started talking in the hall way. She said she wanted to do some music so we gave it a shot and people ended up liking it.

TP&PPP: What's the dance scene in America like? Here in Europe it's pretty big and dance is almost mainstream. Kind of different from America, where it isn't really appreciated as much as, say hiphop or rock. Or is that just some big-headed European thinking?
John: I think you are exactly right... and I think that's how Americans perceive the situation as well. It's still pretty underground here. It's starting to change. Top 40 hip hop in America is beginning to have more 4/4 dance beats rather than 90 bpm break beats, but a lot of Americans have this idea in their head that they don't like "techno," when in fact that's what they are listening to on the radio now. Americans like to shake their asses.

TP&PPP: Living in NYC like you do is a dream of many people here in Europe, the city that never sleeps and everything... Is it really that cool? And what's it like for a New Yorker to be at a party in Brussels, for example, Fight Klub?
John: Although I have spent a lot of time in NY I won't be an official New Yorker for a few weeks (moving there in December). Heidi lived there for a few months. We just stayed there for a week and played Webster Hall in the Lower East Side. It was the last show on the tour after EU. It was great, a massive room. We shared the bill with Designer Drugs and Kissy Sell Out. NY crowds are different though. NY has a different demographic. There aren't many families in NY. It is so expensive there that its mostly 25+ people that live there. You really have to be busting your ass and doing something amazing to live there. So it's usually older crowds, much different from a party like Fight Klub. American venues are generally 21+ also. NYC is amazing though. I can't wait to move my studio there and I encourage everyone to go who hasn't been there. It's a very inspiring place to be.

TP&PPP: We noticed you were filming or taking pictures during your gig. You keep some kind of album of parties you played at? If so, what's the coolest picture you've got?
John: I have tons of film from this month. Almost too much to sort through. Once I get it all compiled and edited I'll send you the link! We got some interesting footage in 3 nights in the Red Light District of Amsterdam.
Here's a couple clips from Fight Klub: clip 1- clip 2

TP&PPP: Haha, I think I could see the back of my head for two seconds in the last clip! But back to business: nowadays electro seems to be dominated by fidget and bloghouse, like the Bloody Beetroots, Crookers ea. How do you feel about this evolution?
John: It's all just a link in the chain. From traveling around now I hear people starting to say Electro is over. Which I don't think it is, especially after playing parties like Fligh Klub which is bangers all night long. I have noticed a lot of Electro DJs now starting to play either more minimal or more disco... and then there's the whole dubstep movement that's going on. Before Electro Bangers were the rage, dancerock was cool, which I really liked because it was more song based. I think it will get back to that in a few years, song oriented again.

TP&PPP: The bloggers of TP&PPP have a lot of Jack Daniels-related adventures we'd rather not speak of. What's the worst way you ever trashed yourself at a party?
John: I have this new game I started with my other friends that are traveling DJing. We have what is called a "rageoff," where we basically see who can rage the hardest that week. Sometimes we are together, sometimes in different cities. We just bought those little flip HD video cameras for documentation. We are in the process of trying to decide on a point scale.. Like for instance I somehow managed to cut my forehead with some metal object before our show in Denver the other day.. Bloodshed = 5 points. Something along those lines. Throwing up or blacking out would count for something else.. Pissing your pants would count for something.. pissing someone else's pants, even better. You get the idea. I usually win. I will not tell any stories though in order to protect the innocent. From the EU tour I can easily say that Italy was the craziest in that regard.. I'll just leave it there.

TP&PPP: And for the best, I guess!

Trash Yourself not only treated us to Southern Comfort and apple juice, but they also sent us the links to these yummie tracks you just have to check out:
Trash Yourself& The Toxic Avenger- Song 2 (TRASHED)
Trash Yourself- Touch (ACSlater Remix)
Trash Yourself& The Toxic Avenger- Die

This Friday, it's time for another banging Fight Klub, and we'll be there, as always scoring high on a Trash Yourself Rageoff-scale... See you at K-NAL, kids.

Ho Sognato Di Praga

Vorrei che non ho mai fatto...

IN HONGKONG

Het bleek dus een gek te zijn.

Een maffe idioot.

Die het helemaal zag zitten, avec moi.

NOU IK MOOI NIET MET HEM!

( dikke tering! ohja, ik mocht niet schelden en vloeken in dit blogje, nou, dat doe ik mooi toch! En straks zet ik mijn fles absinth terug aan mijn halsje, daar waar ie hoort!)

ik denk dat ik later maar mooi met mezellef trouw, of dat ik lesbi word, of non.

Non is denk ik nog maar wel het beste...

I bet that you look good on the dancefloor.

Vorige week donderdag, half acht in de morgen, stapte ik in de bus naar Bergum-Belsen... Wat overigens de meest afschuwelijke plek van heel fucking Friesland is...
Truttig, melig en flauw als altijd stapte het hele drama 4 gezelschap in de bus, en allemaal waren wij overdonderd door de geweldig leuke buschauffer die daar zat.
Wij ( A en ik ) hebben even overlegd, en kwamen tot de conclusie, dat als we "dit" deden, dat onze gezichten inderdaad dikker leken dan als we "zo" deden... Maar dat terzijde.
Onderweg hebben wij deze busschauffeur een vragenvuur aan de schenen gelegd waar de gemiddelde SS-officier jalours op zou zijn, tot we op onze plaats van bestemming geland waren.

De hele, halve, of in ieder geval een deel van de dag heb ik er over nagedacht, en bedacht dat als "het zo zou moeten zijn" hij ook in de bus terug naar huis zou zitten. Dat zat ie niet, dus het had niet zo moeten zijn... Samen met een van mijn zusters-in-het-kwaad stapte ik uit in Leeuwarden, en al vloekend en schreeuwend staken wij de straat over, tot we bijna werden platgereden door een grote blauwe bus... Met daarin... Oh my god!

Anne ( niet die jankerd, die andere die jullie niet kennen..) roept: "We hebben net een briefje voor jou aan die andere buschauffeur gegeven! Waarop S. terugroept: "MET JE NUMMER?"

Whaaa what the fuck! JA! MET MIJN NUMMER!

En weg was hij...

Diezelfde avond zat ik thuis, en all of a sudden, sms... "En heb je je en beetje vermaakt bij de andere chauffer in de bus? Sander" . En sinds dat moment zijn wij eigelijk de hele tijd aan het bellen, smssen, postduiven over en weer aan het smijten en meer van dat soort contactvormen.

Gister ben ik maar eens bij hem langsgegaan, en het was gezellig en leuk en ielk en ik heb kriebels en weet ik veel wat ik hier nou weer mee aan moet! Gewoon lekker kijken hoe dit doorgaat en dan zullen we zien!

Ohja, en zodra er weer eens een lekker feest is bij ghellie, dan komen wij! Met de blauwe bestelwagen en broodjes ei voor onderweg!

Heel veel dikke kussen en liefs en sigaretten!

I want you back

Het einde van mijn examens afgelopen zomer vierde ik, comme d'habitude, in het ziekenhuis, big shoutout to mijn zwakke gestel en rotte nieren. Voor mij dus geen binge drinken op (please kill me) Genk on Stage, maar wel loepzuivere harddrugs, terugbetaald door het ziekenfonds. Met genoeg paracetamol in mijn aders om een kudde bizons neer te leggen, had ik kleurrijke 3D-dromen over Frank Zappa en unisono 'Strawberry Fields' zingende bloemen. De ochtend van 25 juni werd ik echter wreed gewekt door een struise verpleegster op fackingue crocks die met de vrolijke mededeling 'Goeiemorgen, Michael Jackson is dood!' een goeie halve liter bloed uit mijn dichtgeslibte adertjes kwam trekken.
Ik heb gehuild, een beetje. Heel zielig en mager in mijn ziekenhuisbedje met allemaal slangetjes in mijn arm, heb ik gehuild om de dood van de koning.
Vandaag, bijna een half jaar later, ben ik gaan kijken naar de Kevin Ortega-documentaire This is it. Mijn afscheid van de man die mijn dromen, als danser, als muzikante, maar misschien vooral als mens beïnvloedde en aanwakkerde met die funky, poppy, coole vibe die hij bezat.
Ik was net zo opgewonden als die keer, jaren en jaren geleden, toen ik in de nek van mijn vader in de menigte voor het Disney Hotel en in Parijs zat. Het gerucht deed de ronde dat MJ er logeerde, en daar zat ik, terwijl fijne sneeuwvlokjes de in Mickey Mouse vorm geknipte buxussen bedekten, en iedereen 'Michael-Michael-Michael!' scandeerde. The King of Pop heb ik niet gezien die avond, maar vanavond voelde ik dezelfde kriebels in mijn buik terwijl de eerste beelden op het witte doek verschenen.
Bijna twee uur lang was MJ weer levend bij ons, dansend, zingend, maar vooral, levend. Fuck al die ziekende kankermongolen die beweerden dat Michael een weggeteerd lijk was. Op het scherm zien we een man van vijfig, die alle So you think you can dance-snollen mijlenver achter zich laat. Een perfectionist, een muzikant, danser en entertainer die elke godvergeten miliseconde weet waar hij mee bezig is. Een kunstenaar met zijn lichaam en zijn stem, een bezieler, een voorbeeld. Een icoon van onze tijd.
Zoals aangekondigd, ik heb gehuild. Toen ik het perfecte, volmaakte Smooth Criminal zag, miste ik Michael zoals een soldaat zijn gevallen generaal mist. Ik heb gehuild, en als ik popcorn had, had ik er die rotte, disrespectvolle ghettomongolen op de rij voor ons mee bekogeld.
Ik voel me vanavond als iemand die de tombe van Toetanchamon heeft geopend. Die een laatste zucht heeft mogen ademen van iets legendarisch, iets groots, voor het vervliegt. Light shining at us from a dead star.
MJ, I love you.